เตือนใจ

Do not ask the world to change,
Change your self
 

 

ไม่มีใครรู้อนาคต… นั่นเป็นเรื่องจริง, และในบางครั้งสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นโดยที่ไม่คาดถึงมาก่อน หากย้อนเวลากลับไปได้ แล้วเปลี่ยนแปลงในบางสิ่ง.. บางที โลกนี้อาจจะไม่มีสงคราม ไม่มีโศกนาฏกรรม… แต่ก็ไม่แน่…. เพราะใครๆ ก็ต้องการให้ตัวเองสมหวัง หากนาฬิกาถูกหมุนย้อนเวลากลับไป สงครามอาจจะรุนแรงกว่าเก่าก็เป็นได้… จะว่าไปแล้ว ก็เป็นเรื่องดีแล้วที่…“เวลาไม่สามารถย้อนกลับได้ เท่ากับที่ไม่มีใครล่วงรู้ถึงอนาคต”

และมันเป็นความจริงที่ว่า, ต่อให้เราอยากย้อนเวลากลับไป ถึงแม้จะเพื่อ “แก้ไขในสิ่งผิด” แต่ชีวิตก็ไม่เอื้อให้เราทำเช่นนั้นได้….ดังนั้น สิ่งที่เราจะเตือนตัวเองได้ก็คือ “คิดให้ดีก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไป เพราะเราไม่สามารถที่จะกลับไปแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วได้นอกจากรอรับมือกับมัน”
ชีวิตของคนเราไม่ยืนยาวนัก เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่จะถึงวันสุดท้ายของชีวิต การใช้ชีวิตอยู่บนพื้นฐานของความระแวดระวัง และด้วยความไม่ประมาท และใช้ชีวิตอย่างมีสติเสมอ อะไรที่เกิดขึ้น จะได้ไม่ทำให้เรากล่าวโทษตนเอง
แน่นอน, การเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายเลยสักนิด… ชีวิตมีขึ้นมีลง มีพลาดมีผิด แต่ถือเอาผิดเป็นครูแล้วเรียนรู้เพื่อแก้ไข การเริ่มต้นใหม่จึงควรเป็นการเริ่มต้นที่ดีกว่าเดิม… เมื่อเกิดมามีชีวิตก็ต้องดำเนินชีวิตร่วมกับสรรพสิ่งในโลก, มนุษย์จะพ่ายแพ้ที่ “ใจ” แต่สรรพสิ่งในโลกนี้ไม่รู้จักคำว่าแพ้…
ชีวิตมีสองด้านเสมอ ขณะที่กำลังดีใจกับความสำเร็จที่มีอยู่ ก็ต้องเผื่อใจสำหรับความผิดหวังที่จะเกิดขึ้นเสมอ มันมาคู่กัน ไม่เคยมาเดี่ยวๆ เลย ไม่เสียหายหรอกที่จะมองอะไรในมุมกลับบ้าง [...]

Read Full Post »

เรื่องสั้นวันแห่งความรัก…ปีนี้

 
ตีสาม… ใช่ ตีสามเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด กับอารมณ์คว้างๆ ครึ่งหลับ ครึ่งตื่น คลับคล้ายกับว่าเรื่องราวของเมื่อวานเกิดซ้ำอีกครั้ง…
เมื่อวานในห้องโล่ง เตียงคู่ที่ไม่มีผ้าปู ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม หรือกาต้มน้ำ มีเพียง ไม้แขวนผ้าเก่าๆ และถุงพลาสติกชำรุดวางทิ้งบนพื้น เฟอร์นิเจอร์บิวท์อินฝุ่นจับขนาดพอเหมาะกับสองคนแขวนเสื้อผ้า ห้องไม่กว้างนัก และมันดูเวิ้งว้างยิ่งขึ้นเมื่อต้องอยู่คนเดียว…
แต่ในท่ามกลางแสงสลัวรางของโคมไฟหัวเตียงนั้นก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อย.. ก็ไม่น่ากลัวในสิ่งที่กลัวโดยปกติ
ให้ตาย – ไม่รู้เลยหรือไงว่ากลัวผีเนี่ย?
บวกลบสองชั่วโมงในการขับรถร้อยกิโลเมตร และอีกสองชั่วโมงในการนั่งรอ… รอและคอย สี่ชั่วโมงไม่เนิ่นนานเกินไปเลย และยินดีรอ ถ้าหากคนที่รอเป็นคนที่เรารัก…หัวปักหัวทิ่ม,
“นอนไม่หลับ” ข้อความส่งไปทางช็อตแมสเสจ ไม่อธิบายถึงเหตุผลของการนอนไม่หลับนั้น
ในท่ามกลางความเงียบนิ่งของความมืดกลางเดือนกุมภา ปีที่แล้ววันนี้ เวลาเดียวกัน เราสองคนกำลังนมัสการพระธาตุจอมพูสี ศรัทธาศักดิ์สิทธิ์ของชาวหลวงพระบาง และเวลาเดียวกันของวันนี้มีหนึ่งคนโดดเดี่ยว
“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูห้องดังสองสามครั้ง เขาขึ้นมา
“อ่ะ อ่านให้จบ” หนังสือ ดูเหมือนจะเป็นยานอนหลับที่ทำให้ทุกคนอยู่หมัด… The bird of chronicle นวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนญี่ปุ่นชื่อ มุราคามิ ฮารุกิ “บันทึกนกไขลาน” เป็นชื่อในภาษาไทย, เขาวางมันลงบนโต๊ะแล้วกลับออกไป…
หนังสือหนาเท่าพจนานุกรมถูกเปิดขึ้นอ่านอย่างเชื่องช้า อ้อยสร้อย… และยานอนหลับก็ออกฤทธิ์ให้หลับไหลไปในสุด
ตีสาม… ตีสามของเมื่อวาน ในการอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น ความเวิ้งว้างของห้องกว้างกัดใจกร่อนบางให้ชำรุด… เรามาทำอะไรที่นี่? มาเพื่อรอคอย [...]

Read Full Post »

จังหวะของชีวิต

จังหวะของชีวิต
ก็เหมือน “คลื่นหัวใจ”
ที่มองจากเครื่องรายงานการเต้นของหัวใจ
ขึ้น ๆ ลง ๆ
แต่ไม่นิ่งสนิท
ถ้านิ่ง คือ ตาย
ตราบใดที่คนเรายังมีคลื่นของชีวิต
มีจังหวะการหายใจ
ก็ไม่ต่างจาก
จังหวะของความเป็นไปในชีวิต
ชีวิตขาขึ้น
ชีวิตขาลง
ชีวิตเรียบๆ
ชีวิตกระตุก
แต่ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ
แปลว่า
ตราบนั้น ยังมีโอกาสได้ทำความดี…
 

Read Full Post »

เดียวดาย แต่เสรี

เคยรู้สึกว่าการอยู่คนเดียว
เป็นเรื่องที่สยดสยองที่สุด
เพราะความเงียบของการอยู่คนเดียว
ทำให้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยว เดียวดาย
อ้างว้างและเศร้าอย่างร้ายกาจ
เคยรังเกียจการอยู่คนเดียว
เพราะมันทำให้กินข้าวไม่อร่อย
ดูหนังไม่สนุก และนอนไม่หลับ…
พยายามแสวงหาผู้คน เพื่อนฝูง
ตลอดจนความหฤหรรษ์นานา
เพื่อที่จะได้ไม่รู้สึกถึงความเดียวดาย
แต่ก็หลอกตัวเองไม่ได้…
แน่นอน สุดท้ายแล้วก็ต้องนั่งนับลมหายใจ
ว่าเมื่อไหร่พรุ่งนี้จะมาถึงเสียที?
เวลาผ่านไป…
ความอ่อนแอ สอนให้คนเราเข้มแข็งขึ้น
เมื่อได้เรียนรู้ว่า แท้ๆ แล้วการอยู่คนเดียว
เป็นคู่มืออย่างดีสำหรับการใช้ชีวิตเลยทีเดียว
คนเราหลายคนได้รู้จักตัวเองก็ตอนที่อยู่คนเดียว
ได้ตอบคำถามที่ไม่เคยถามตัวเองมาก่อน
ก็ตอนที่อยู่คนเดียวนี่แหละ
และที่สำคัญ
กินข้าวคนเดียวไม่ได้ไร้รสชาติไปเสียทั้งหมด
เพราะอย่างน้อยก็ไม่มีใครมาขัดคอการกิน
ดูหนังคนเดียวจะได้ไม่มีใครเห็นน้ำตา
เมื่อเราอินกับซีนเศร้าของหนัง
และที่สำคัญ นอนหลับอย่างเป็นสุข
เพราะไม่ต้องคิดถึงใครทั้งคืน…..
ไม่ได้มีแต่เราที่อยู่คนเดียว
เพราะคนอื่นก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน….
สุขสันต์วันธรรมดา
Chelie

Read Full Post »

เริ่มจากตรงนี้

1.
มีใครคนหนึ่ง หน้าตาก็ธรรมดา (ค่อนข้างไม่พิเศษ…)
เดินผ่านหน้าตึกทุกวัน….
เวลาเดียวกัน เรากำลังวิ่งหัวกระเซิงมาเลย…
(รีบไปตอกบัตรอ่ะ… ไปทำงานสายทุกวัน)
หลายวันผ่านไป….
นานจนกลายเป็นความเคยชินกับการได้เดิน “สวนทาง”
แต่ไม่เคยได้รู้จัก… เพราะไม่เคยทักทายกัน….
แต่ “หลักฐาน” ที่ยังคงอยู่… (จนถึงทุกวันนี้)
คือสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่เขียนเอาไว้ว่า
ในแต่ละวันที่เดินสวนทางกันนั้น
วันไหน เขาสวมเสื้อสีอะไร….
บางวันสีฟ้า, บางวันสีครีม บางวันสีเทา…
หกเดือนผ่านไป ตั้งใจจะเดินเข้าไปทักเขา….
(หัวไม่ยุ่ง, แต่งหน้าทาปาก และไปทำงานเช้ากว่าทุกวัน)
แต่…..เก้อ…..
หลังจากนั้น… ก็ไม่ได้เจออีกเลย…..
(เข้าใจว่าลาออกไปแล้ว..)
ถ้าอยากจะรู้จักใครสักคน… จงอย่าลังเลที่จะกล่าวคำว่า “สวัสดี”
เพราะนั่นอาจเป็นโอกาสเดียวที่รอมา “ตลอดชีวิต”…../
2.
กระดาษใบหนึ่ง จาก “พระจันทร์” เขียนว่า
ในค่ำคืนที่มืดมิด…
ทำให้เรามองเห็นแสงสว่างเพียงเล็กน้อย
ให้กลับสว่าง กระจ่างชัดเจนขึ้น
และในทางตรงกันข้าม….
ในความสว่างไสว….
อาจทำให้เรามองไม่เห็นมุมมืดที่ซ่อนอยู่ก็เป็นได้…
ในกลางวันเรามองเห็นอะไรชัดเจน
แต่กลางคืนเราต้องอาศัยจินตนาการ…
กลางวันคือการเริ่มต้นเดินไปสู่ความมืด
กลางคืนคือจุดเริ่มต้นไปสู่ความสว่าง…
เที่ยงวัน คือจุดที่สว่างที่สุด แต่จะมืดลง
เที่ยงคืน คือ จุดที่มืดที่สุด แต่จะสว่างขึ้น…./
3.
โดยปกติแล้วจะมีสิ่งที่ชอบอยู่ไม่กี่อย่าง
หนึ่งในนั้นมี “เรือ” รวมอยู่ด้วย….
โดยเฉพาะเรือลำเดียว… จอดนิ่งๆ อยู่ในน้ำ
เบื้องหลังเป็นเมฆ…
นั่นเป็นความรู้สึกที่ Can’t talk about it มากที่สุด
ในกระเป๋าสตางค์มีรูปเรือ…
ภาพเขียนข้างผนังห้องเป็นรูปเรือ
มีเพื่อนเป็นทหารเรือ มีเพื่อนเป็นนักเดินเรือ…
อาจจะเพราะเรือคู่กับน้ำ น้ำคู่กับฟ้า ฟ้าคู่กับเมฆ
เพราะชอบเมฆ
จึงมีความสุขทุกครั้งที่ได้มองดูเมฆจากเรือลำที่นั่งอยู่….
หรือแม้กระทั่งการมองจากบริเวณใด
ที่มองเห็นเรือกับเมฆ…
ก็มักจะยืนมองนานๆ เสมอ….
เมฆเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
ไม่ว่าจะยืนที่เดิม ถ้าเวลาเปลี่ยน เมฆก็เปลี่ยน
คนก็เหมือนเมฆ…
ต่อให้เป็นคนเดิม… ถ้าเวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน…./
4.
ถ้าเปลี่ยนประโยคจาก “มันสมควรแล้วที่เป็นแบบนั้น”
เป็นคำว่า “น่าสงสารมัน, ไม่น่าเป็นแบบนั้นเลย”
นั่นจะสื่อให้เห็นถึงความรู้สึกนึกคิด
และจิตใจของคนพูดได้อย่างชัดเจน…
คนที่ถูกพูดถึงอาจจะไม่รู้สึกอะไร (เพราะอาจจะไม่ได้ยิน)
แต่คนที่ได้ยินต่างหาก
ที่จะมีมุมมองต่อคนพูดแตกต่างไปจากเดิม
จากที่เคยมองดูดี อาจจะกลับเปลี่ยนเป็นแย่ลง..
เพราะคำพูดที่ “ไม่ทันคิด” แค่ประโยคสั้นๆ
เหมือนภาพเขียนสวยงาม….
ถ้ามันถูกจับพลิกอีกด้าน…
ด้านหลังนั้นอาจจะเต็มไปด้วย
หยากไย่ ใยแมงมุม [...]

Read Full Post »

ลมตะวันออกหน้าหนาว

อาจจะไม่ค่อยพัดแรงนัก เพราะไม่ใช่ฤดูมรสุม
แต่ก็พอจะทำให้อากาศเย็นลงได้บ้างบางคราว,
ใต้แสงดาวไม่มีไออุ่นจากใครที่ไหน
และหัวใจก็ไร้ซึ่งคนใยดี…
ชีวิตก็เป็นแบบนี้ บางทีก็หม่นโศก
เหมือนนก… มีปีก… แต่ – ไร้แรงบิน
อีกครั้งกับชีวิตที่ต้องเผชิญกับการแข่งขัน
นานแล้ว…เคยถามตัวเองว่าจะทำอะไรได้บ้าง
“เพื่อประเทศที่เกิดและบ้านเมืองที่เติบโต”
คำตอบคือ “เป็นครู”
เพราะเป็นสิ่งที่เดียวที่มั่นใจว่าทำได้ดีที่สุด
แล้ววันนี้ก็ได้เป็นอย่างที่อยากเป็น
ได้ทำอย่างที่อยากทำ
และยังพอใจที่ได้ทำ… ได้เป็น อยู่เช่นเคย…
แต่ก็ยังมีอีกบางอย่างที่เป็นโอกาสให้ลองทำ
ซึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่อยากทำ – เมื่อโอกาสมีมาให้
แล้วทำไม เราจะปล่อยไปเสีย?
“โอกาส เปรียบเสมือนรุ่งอรุณ
หากรอนานไป อาจจะคลาดกับมันได้”
ใครบางคนเคยพูดไว้แบบนี้
วันนี้จึงได้ลองทำในสิ่งที่เป็นโอกาส
ยังไม่รู้หรอกว่า ทำได้กับได้ทำ
อะไรที่สำคัญมากกว่า
รู้พียงแต่ว่า… “ต้องทำ”
สิ่งเดียวที่รู้สึกว่าขาดไป คือ “กำลังใจ”
ใครๆ ก็ว่า กำลังใจนั้นสร้างขึ้นได้จากตัวเอง
ไม่จำเป็นต้องรอเอาจากใครที่ไหน
แต่… จะมีความหมายอะไร
หากเราจะวิ่งมาราธอนเอาชนะคนเป็นพัน
แต่กลับไม่มีใครสักคน
ที่มาร่วมชื่นชมยินดีในชัยชนะนั้นกับเรา
เช่นกัน การตะกายป่ายปีนไปจนถึงยอดปุณฮิลล์
เพื่อยลโฉมยอดหิมาลัยเพียงลำพัง
คงไม่สนุกนัก
ที่จะต้องมานั่งรำลึกความทรงจำเพียงเดียวดาย
ไม่กี่คนในโลกที่จะ “พิเศษ” พอที่จะเป็นทั้งกำลังใจ
และเป็นทั้งแรงบันดาลใจ…
กว่าจะมีคนพิเศษสักคนในชีวิต ไม่ใช่เรื่องง่าย
กำลังใจเพียงเล็กน้อยในบางครั้งก็สร้างแรงขับดัน
ผลักให้อีกคนมีเรี่ยวแรงที่จะ
“มีชีวิตอยู่อย่างมีความหวัง”
- – – -
จะไม่มีเลยเชียวหรือ?
24.11.49.08.52

Read Full Post »

ข้อคิดจากสมุดบันทึก

เพราะชอบจด… ไม่ค่อยจำ
ใครๆ ก็เลยชอบล้อว่า
“คุณป้าปลาทอง”
เพราะปลาทองความจำสั้นที่จริง…
จะว่าความจำสั้นก็ไม่เชิง
แต่เพราะ…
ขณะกำลังทำอย่างหนึ่ง
มักคิดอีกเรื่องหนึ่งอยู่เสมอ
จึงทำให้ไม่ค่อยมีสมาธิ
พอใครถามทีไร
ก็เลยมีประโยคติดปากว่า
“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?” ทุกที…
ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ
โปรดอย่าทำตาม ^_^
วันนี้เลยมี ประโยคดีๆ ที่อาศัย “จด”
ในสมุดบันทึก มาให้อ่านกัน…
มาจากไหนบ้างก็จำไม่ได้ ^_^
แต่ชอบ เลยเก็บไว้…
และเอามาแบ่งให้อ่านบ้าง
เผื่อจะมีประโยชน์…
ทิ้งไว้นานเกินไป
เดี๋ยวจะลืม………….
• มีคนจำนวนมาก ใช้ตัวเงินเป็นเครื่องวัดคุณค่าของคน
คนหนึ่ง แต่ในความเป็นจริง ตัวเงินไม่ใช่ “ค่า” ของคน
• ในชีวิตของคนเรามีโอกาสสู้สักกี่คราว?..
ขอเพียงมีใจสู้ ไหวตัวอย่างทันเหตุการณ์
ทำความเข้าใจให้มาก ศึกษาเรียนรู้ให้มาก
ก็จะแก้ไขข้อผิดพลาดได้
• สำเร็จหรือล้มเหลว ไม่สำคัญ
หลังจากผ่านอุปสรรค
ยังพยายามอีกครั้งจึงสำคัญที่สุด
• คอรัปชั่นเป็นพฤติกรรมที่ไร้ความละอาย
ไม่ว่าทำงานอะไร ของเพียงคอรัปชั่น
แสวงว่าไม่เคารพต่องานที่ทำ ซ้ำยังดูถูกตัวเอง
• มองไปข้างหน้า ไม่ใช่แลเหลียวกลับหลัง
คุณได้แต่ยึดถือความผิดพลาดที่แล้วมาเป็นบทเรียน
แต่ไม่ใช่หยุดอยู่กับที่ อีกประการ คือ
ต้องการจะปฏิรูป ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลง
ก็ไม่มีการพัฒนา
• สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
คือการทดลองในเรื่องราว
ทิศทางที่ตัวเองรักชอบ
และทำให้ดีที่สุดอย่างเต็มความสามารถ
• เราได้อะไรจากหน้าที่?
ถ้าคิดว่าเพื่อมีอะไรมาเลี้ยงชีวิตเท่านั้น
แล้วเรียกว่าเรารู้จักมันน้อยเกินไป จนเกือบไร้ค่า
แต่คนส่วนมากก็ดูจะรู้จักกันเพียงเท่านั้น
หน้าที่การงานเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีความหมาย
และทำให้ชีวิตเข้าถึงสิ่งที่มีค่าสูงสุดที่มันจะมีได้
• ความทุกข์สอนอะไรๆ ให้เราได้ดีกว่าความสุข
คือสอนตรงกว่า มากกว่ารุนแรงกว่า
ความสุขมีแต่ทำให้ลืมตัว หลงตัว
ขอขอบใจความทุกข์ซึ่งเป็นเสมือนเพชรในหัวคางคก
• การก้าวเดินอย่างคนไม่ประมาทขาดสติ
จะนำพาชีวิตสู่ความสงบสุข
• คนทำงานมักคิดเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง
คืองานของคนอื่นมักจะสนุกหรือสบาย
กว่างานของตนเสมอ
• กาลเวลาเนิ่นช้า สำหรับผู้รอคอย
เร็วเหลือหลายสำหรับผู้หวาดผวา
ยาวนานนักหนาสำหรับผู้เศร้าสลด
• แม้จะโดดเดี่ยวแต่ไม่อ้างว้าง
นกบินเดี่ยว อิสระเสรี
เข้ากลุ่มบ้างยามต้องการเพื่อน
เรียนรู้ความสงบเมื่ออยู่โดดเดี่ยว
รู้จักอดทนเมื่ออยู่กับหมู่กลุ่ม
ชีวิตย่อมไม่หงอยเหงาเปล่าเปลี่ยว
• เราจะไม่รู้ในส่วนที่แท้ของปัญหา
ถ้าเราไม่เดินเข้าไปหาและทำความรู้จักกับมัน
• ความโกรธทำให้เราตัวเล็กลง
แต่การให้อภัยจะทำให้เราตัวใหญ่ขึ้น
• จงเปลี่ยนแปลง
ก่อนที่จะถูกบังคับให้เปลี่ยนแปลง
• ความรอบคอบและความไม่ประมาท
มิใช่ความขลาด
• อย่ามัวแต่ห่วงว่าเขาจะตอบแทนไม่คุ้ม
กับความดีที่เราทำแก่เขา
เพราะความดีของเรา ถ้าดีจริง
ย่อมยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ใครจะตอบแทน
ให้คุ้มกันได้ หลายเท่านัก
• คนโง่ชอบจ้องหาความผิดของผู้อื่น
คนฉลาดชอบพิจารณาความผิดของตน
• การเอาชนะตนเอง ไม่ได้ทำให้เราพ่ายแพ้เลย

Read Full Post »