ลมตะวันออกหน้าหนาว

อาจจะไม่ค่อยพัดแรงนัก เพราะไม่ใช่ฤดูมรสุม
แต่ก็พอจะทำให้อากาศเย็นลงได้บ้างบางคราว,
ใต้แสงดาวไม่มีไออุ่นจากใครที่ไหน
และหัวใจก็ไร้ซึ่งคนใยดี…
ชีวิตก็เป็นแบบนี้ บางทีก็หม่นโศก
เหมือนนก… มีปีก… แต่ – ไร้แรงบิน
อีกครั้งกับชีวิตที่ต้องเผชิญกับการแข่งขัน
นานแล้ว…เคยถามตัวเองว่าจะทำอะไรได้บ้าง
“เพื่อประเทศที่เกิดและบ้านเมืองที่เติบโต”
คำตอบคือ “เป็นครู”
เพราะเป็นสิ่งที่เดียวที่มั่นใจว่าทำได้ดีที่สุด
แล้ววันนี้ก็ได้เป็นอย่างที่อยากเป็น
ได้ทำอย่างที่อยากทำ
และยังพอใจที่ได้ทำ… ได้เป็น อยู่เช่นเคย…
แต่ก็ยังมีอีกบางอย่างที่เป็นโอกาสให้ลองทำ
ซึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่อยากทำ – เมื่อโอกาสมีมาให้
แล้วทำไม เราจะปล่อยไปเสีย?
“โอกาส เปรียบเสมือนรุ่งอรุณ
หากรอนานไป อาจจะคลาดกับมันได้”
ใครบางคนเคยพูดไว้แบบนี้
วันนี้จึงได้ลองทำในสิ่งที่เป็นโอกาส
ยังไม่รู้หรอกว่า ทำได้กับได้ทำ
อะไรที่สำคัญมากกว่า
รู้พียงแต่ว่า… “ต้องทำ”
สิ่งเดียวที่รู้สึกว่าขาดไป คือ “กำลังใจ”
ใครๆ ก็ว่า กำลังใจนั้นสร้างขึ้นได้จากตัวเอง
ไม่จำเป็นต้องรอเอาจากใครที่ไหน
แต่… จะมีความหมายอะไร
หากเราจะวิ่งมาราธอนเอาชนะคนเป็นพัน
แต่กลับไม่มีใครสักคน
ที่มาร่วมชื่นชมยินดีในชัยชนะนั้นกับเรา
เช่นกัน การตะกายป่ายปีนไปจนถึงยอดปุณฮิลล์
เพื่อยลโฉมยอดหิมาลัยเพียงลำพัง
คงไม่สนุกนัก
ที่จะต้องมานั่งรำลึกความทรงจำเพียงเดียวดาย
ไม่กี่คนในโลกที่จะ “พิเศษ” พอที่จะเป็นทั้งกำลังใจ
และเป็นทั้งแรงบันดาลใจ…
กว่าจะมีคนพิเศษสักคนในชีวิต ไม่ใช่เรื่องง่าย
กำลังใจเพียงเล็กน้อยในบางครั้งก็สร้างแรงขับดัน
ผลักให้อีกคนมีเรี่ยวแรงที่จะ
“มีชีวิตอยู่อย่างมีความหวัง”
- – – -
จะไม่มีเลยเชียวหรือ?
24.11.49.08.52

Read Full Post »