เรื่องสั้นวันแห่งความรัก…ปีนี้

 
ตีสาม… ใช่ ตีสามเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด กับอารมณ์คว้างๆ ครึ่งหลับ ครึ่งตื่น คลับคล้ายกับว่าเรื่องราวของเมื่อวานเกิดซ้ำอีกครั้ง…
เมื่อวานในห้องโล่ง เตียงคู่ที่ไม่มีผ้าปู ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม หรือกาต้มน้ำ มีเพียง ไม้แขวนผ้าเก่าๆ และถุงพลาสติกชำรุดวางทิ้งบนพื้น เฟอร์นิเจอร์บิวท์อินฝุ่นจับขนาดพอเหมาะกับสองคนแขวนเสื้อผ้า ห้องไม่กว้างนัก และมันดูเวิ้งว้างยิ่งขึ้นเมื่อต้องอยู่คนเดียว…
แต่ในท่ามกลางแสงสลัวรางของโคมไฟหัวเตียงนั้นก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อย.. ก็ไม่น่ากลัวในสิ่งที่กลัวโดยปกติ
ให้ตาย – ไม่รู้เลยหรือไงว่ากลัวผีเนี่ย?
บวกลบสองชั่วโมงในการขับรถร้อยกิโลเมตร และอีกสองชั่วโมงในการนั่งรอ… รอและคอย สี่ชั่วโมงไม่เนิ่นนานเกินไปเลย และยินดีรอ ถ้าหากคนที่รอเป็นคนที่เรารัก…หัวปักหัวทิ่ม,
“นอนไม่หลับ” ข้อความส่งไปทางช็อตแมสเสจ ไม่อธิบายถึงเหตุผลของการนอนไม่หลับนั้น
ในท่ามกลางความเงียบนิ่งของความมืดกลางเดือนกุมภา ปีที่แล้ววันนี้ เวลาเดียวกัน เราสองคนกำลังนมัสการพระธาตุจอมพูสี ศรัทธาศักดิ์สิทธิ์ของชาวหลวงพระบาง และเวลาเดียวกันของวันนี้มีหนึ่งคนโดดเดี่ยว
“ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูห้องดังสองสามครั้ง เขาขึ้นมา
“อ่ะ อ่านให้จบ” หนังสือ ดูเหมือนจะเป็นยานอนหลับที่ทำให้ทุกคนอยู่หมัด… The bird of chronicle นวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนญี่ปุ่นชื่อ มุราคามิ ฮารุกิ “บันทึกนกไขลาน” เป็นชื่อในภาษาไทย, เขาวางมันลงบนโต๊ะแล้วกลับออกไป…
หนังสือหนาเท่าพจนานุกรมถูกเปิดขึ้นอ่านอย่างเชื่องช้า อ้อยสร้อย… และยานอนหลับก็ออกฤทธิ์ให้หลับไหลไปในสุด
ตีสาม… ตีสามของเมื่อวาน ในการอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น ความเวิ้งว้างของห้องกว้างกัดใจกร่อนบางให้ชำรุด… เรามาทำอะไรที่นี่? มาเพื่อรอคอย [...]

Read Full Post »