เรื่องสั้นเดือนเมษา

 สตาร์วอร์ส
สี่สิบห้านาทีกับความอดทน ในเวลาก่อนเที่ยงคืนเพียงสิบสองนาทีจึงตัดสินใจเปิดประตูห้องออกไป เสียงเคาะประตูดังอยู่สองครั้ง ไม่มีเสียงตอบรับจากภายใน และครั้งที่สามดังรัวถี่ขึ้น คราวนี้ประตูไม้สักสลักลายจึงเปิดออกมา ร่างที่ปรากฎไม่ใช่เจ้าของรองเท้าที่ถอดวางหน้าห้อง อย่างน้อยจากสัดส่วนความสูงและสรีระแล้วเขาไม่น่าจะใส่รองเท้าส้นสูงขนาดหกนิ้วครึ่งได้พอดี…
“ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“คือ ฉันอยู่ห้องข้างๆ พอดีประตูที่มันกั้นระหว่างเรามันเป็นประตูไม้”
“เสียงดังไปใช่ไหมครับ”
“ขอโทษด้วยนะคะ”
“ผมจะเบาลง ขอโทษด้วยนะครับ” แล้วเขาก็ปิดประตู… เสียงเบาลง แต่ในความเงียบ เครื่องเสียงคุณภาพดีทำหน้าที่ของมันได้สมราคา
สองห้องติดกันเป็นห้องชุดคอนโดมิเนียมชานเมืองที่เจ้าของทุบให้เชื่อมถึงกันเพื่ออยู่อาศัย และเมื่อเวลาหนึ่งที่ย้ายตัวเองออกไปก็ดัดแปลงเป็นห้องเช่า ประตูไม้สักที่เชื่อมถึงกันจึงถูกปิดตายด้วยกุญแจและลงกลอนแน่นหนาทั้งสองด้าน
คราวแรกที่ตัดสินใจเลือกห้องนี้ เพราะบรรยากาศภายนอกที่เงียบ สงบและร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ ทัศนียภาพรอบด้านไม่บั่นทอนสุขภาพเท่ากับในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยตึกรามสูงท่วมเมฆ แต่สิ่งที่พลาดไปถนัดคือไม่ได้ศึกษาสภาพแวดล้อมรอบๆ ให้ชัด นั่นเพราะมลพิษทางเสียงนั้นทำให้ความรื่นรมย์ต่างๆ ถูกกัดกร่อนลงไปไม่น้อย…
ฝนตก… ไม่บ่อยครั้งนักที่ฝนจะตกในฤดูกาลนี้ พายุฤดูร้อนที่พัดผ่านทำให้อากาศเย็นชื้น ค่อนดึกจึงเป็นเวลาที่เหมาะนักสำหรับการเขียนงานสักชิ้น
“ทำไมเรื่องสั้นของพี่ พระเอกถึงไม่รักนางเอกเลยสักเรื่องเลยล่ะคะ”
“พี่เขียนเรื่องยาวได้สนุก ตลก อ่านแล้วยิ้ม อารมณ์ดี แต่เรื่องสั้นของพี่เศร้าทุกเรื่องเลย”
นักอ่านวัยรุ่นแสดงความคิดเห็นกับผลงาน… เธอทำได้เพียงยิ้มและเจ็บปวดลึกซึ้ง เนื่องเพราะเรื่องราวในชีวิตจริงเป็นเช่นนั้นเอง
เสียงจากห้องข้างๆ เบาลง แต่ความเงียบในใจยังไม่ดังขึ้นเลยสักนิด ระเบียงด้านนอกที่ลมดึกพัดโชย กับกาแฟสักถ้วยในบรรยากาศแบบนี้คงพอทำให้เย็นใจขึ้นมาได้บ้าง
“นอนไม่หลับเหรอครับ” ชายหนุ่มห้องข้างๆ ยืนอยู่ที่ระเบียงของเขา ในมือมีกระป๋องเครื่องดื่มที่มองไม่เห็นชัดนักในความสลัวรางของกลางคืน
“คือ งานของฉันต้องใช้สมาธิพอสมควรน่ะค่ะ” เธอจิบกาแฟบ้าง
“วันหลังผมจะเบาๆ ก็แล้วกัน ต้องขอโทษด้วยครับ คุณเพิ่งจะย้ายเข้ามาเหรอครับ”
“สองวันค่ะ”
“แล้วผมก็ต้อนรับเพื่อนบ้านคนใหม่ด้วยเสียงกระหึ่มจากหนังเรื่องสตาร์วอร์ส”
“คุณชอบดูหนังเหรอคะ”
“เป็นชีวิตจิตใจ แล้วคุณล่ะ”
“อ่านหนังสือกับฟังเพลง ส่วนใหญ่จะอ่านหนังสือ”
“มิน่า ถึงต้องเงียบๆ เป็นผมคงอยู่เงียบๆ ไม่ได้ ผมไม่ชอบความเงียบ มันทำให้ฟุ้งซ่าน”
“ความเงียบทำให้ฉันได้ยินเสียงอื่นๆ ชัดเจนขึ้น”
“เราคงอยู่ด้วยกันลำบากหน่อยล่ะนะ”
“อาจต้องปรับตัว [...]

Read Full Post »

8020 เมื่อเดือนเมษา

8020 เมื่อเดือนเมษา
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นตอนแปดโมงสิบสองนาที เพื่อนรุ่นน้องโทฯ ทางไกลจากเชียงใหม่มาบอกว่าเพิ่งกลับจากปฏิบัติธรรม นั่งงุนงงสักพัก แล้วก็วางสาย ล้มตัวลงนอนต่อ ยี่สิบนาทีถัดมาเป็นสายของเพื่อนร่วมงานจากที่ทำงานเก่าซึ่งไม่รู้ว่าเราลาออกได้เกือบสองเดือนแล้ว… วางสาย ล้มตัวลงนอนต่อ วันนี้วันหยุดนี่ จะรีบตื่นไปทำไม…แต่เสียงของเรือหางยาวที่แล่นผ่านก็ทำให้จำใจสะบัดผ้าห่ม และลุกจากที่นอนอย่างเสียไม่ได้ เสียงที่ต่อให้อยู่ไกลถึงสองกิโลเมตรนับจากตรงนี้ก็ยังชัดแจ๋วเหมือนดังอยู่ข้างรูหูเป็นซาวน์เอฟเฟ็คประกอบการเขียนเรื่องสั้น และเป็นเครื่องเว้นจังหวะระหว่างสนทนาโทรศัพท์ และตอบคำถาม
“เปล่า… ไม่ได้อยู่ใกล้กับสุวรรณภูมินักหรอก”
แปลกใจว่าทำไมเรือหางยาวต้องมีเครื่องยนต์ที่เสียงดังเหมือนมอเตอร์ไซค์โมดิฟายท่อไอเสียด้วย เป็นไปได้ไหมที่เรือหางยาวจะมีเสียงเครื่องยนต์ที่เบาลงกว่านี้ อย่างน้อยก็น่าจะมีประเภทที่วิ่งในคุ้งในคลอง และวิ่งในแม่น้ำกว้างๆ อย่างเจ้าพระยา แน่ล่ะ ถึงแม้จะชอบใจอยู่บ้างในบางครั้งที่ชะเง้อคอ ชะโงกหน้าลงไปดูขณะที่เรือกำลังผ่อนเครื่องให้เบาลงและชะลอลำเรือให้ช้าลงเพื่อเข้าโค้ง เรือหางยาวมักจะเข้าโค้งในระยะประชิด คนขับเรือมักจะหักหัวเรือแหลมๆ ให้เข้าโค้งให้ได้ก่อนที่จะเร่งเครื่องให้ดังแผดสนั่นอีกครั้ง ที่จริงน่าจะเรียกเรื่องหัวแหลมจะถูกกว่า เพราะลำเรือขนาดกว้างไม่เกินเมตร ท้ายเรือตัดกุด หัวแหลมเชิดขึ้นฟ้าเสียงดังจนน่ารำคาญ แต่น่ารักในบางทีเพราะหากมีเรืออีแปะของป้าขายขนมหวานพายช้าๆ อยู่ข้างหน้า เรือหางยาวที่แล่นฉิวมาด้วยความเร็วจะผ่อนเครื่องให้เบาลงถึงกับอาจต้องใช้พายในบางครั้งเพื่อให้เรือสวนกันโดยที่อีกฝ่ายบอบช้ำน้อยที่สุด…
เรือหางยาวลอดใต้สะพานข้ามคลองโดยมีบีเอ็มดับเบิลยูคันงามกำลังข้ามสะพานเช่นกัน
บางคราวเคยสงสัยว่าเรือหางยาวเหล่านั้นเริ่มต้นวิ่งจากตรงไหนและไปสิ้นสุดลงตรงไหน คุ้งคลองละแวกนี้มีความยาวไปไกลถึงไหน เท่าที่สังเกตเห็นดูน่าจะมีบางลำเรือเป็นเรือโดยสาร ซึ่งแน่นอนว่าผู้โดยสารมักจะไม่พ้นชายสูงวัยใส่ม่อฮ่อม นั่งตัวตรงเป็นสง่าบนพื้นเรือเพื่อไปยังจุดหมายปลายทางอีกหนแห่ง บางลำเรือที่มาพร้อมกับเสียงแตรประหลาด ปี๊นๆ สองที แล้วก็เงียบ พอชะโงกหน้าลงไปดูก็พบว่าเป็นเรือก๋วยเตี๋ยว ทั้งหม้อต้มน้ำ ชาม ตะเกียบ วางเป็นระเบียบบนลำเรือ บางครั้งก็เป็นเรือหางยาวบรรจุเข่งมะม่วง หรือลังส้มสีสวยจากสวนละแวกนี้… ส้มมีชื่อ ชื่อส้มบางมด
ลุกจากที่นอนได้ก็เดินไปเปิดตู้เย็น ดื่มน้ำแก้วโต เสียบปลั๊กกาต้มน้ำ กดปุ่มรางสายไฟแบบสวิทต์… (หลังจากรู้สึกผวากับฝันร้ายที่เคยฝันว่าปลายสองข้างของกาต้มน้ำเป็นสายเปลือยและเมื่อเสียบเข้ากับเต้าเสียบก็ทำให้ไฟช็อต [...]

Read Full Post »

เรื่องสั้นวันสงกรานต์

พระเอกในนิยาย
นาฬิกาข้างผนังใกล้ประตูบอกเวลาสิบนาฬิกาสี่สิบห้านาที หลังจากที่ตื่นขึ้นมาได้สักพัก ต้มน้ำชงกาแฟด้วยกาต้มน้ำร้อนใหม่เอี่ยมที่ถูกประเดิมด้วยการต้มยาสมุนไพรของเพื่อนสาวที่แวะมาช่วยเก็บข้าวของตอนย้ายเข้ามาใหม่ในวันแรกๆ ของการย้ายบ้าน กาแฟกับขนมปังปาดเนยเทียม ไม่อร่อยนักในรสชาด แต่บรรยากาศนอกระเบียงที่กวาดสายตามองจากระยะใกล้ เป็นดงมะพร้าว และสวนผลไม้ มองไปไกลสุดตา ไม่พบว่ามีอาคารสูงเกินระดับสายตามาบดบังทัศนียภาพ กาแฟทุกเช้าจึงอร่อยอย่างสมเหตุสมผล
หนังสือเล่มที่ถูกเลือกหยิบอ่านคือ “ยาแก้สมองผูกตราควายบิน” เล่มใหม่ของวินทร์ เลียววาริณ ซึ่งฝ่าฝูงชนเบียดเสียดกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนเพียงเพื่อแลกกับลายเซ็นของนักเขียนบนหน้าหนังสือ… คุ้ม เพราะลายเซ็นวินทร์ เลียววาริณ เมื่อไปปรากฎอยู่ในหนังสือของเขาแล้วไม่ต่างกับส่วนประกอบของเรื่องที่มีศิลป์อย่างลงตัวพอเหมาะ ซึ่งงานหนังสือปีนี้มีสองเล่มใหม่ของวินทร์ เลียววาริณ มาให้นอนอ่านในวันหยุดลองวีคเอนท์ อีกเล่มหนึ่งนั้นชื่อ “ฝนตกขึ้นฟ้า”
สายลมเมษายนของที่นี่ไม่ได้ร้อนอบอ้าวอย่างที่คิดว่าจะต้องเป็น แต่กลับเย็นสดชื่นด้วยความชื้นในอากาศที่ค่อนข้างสูง ลมพัดแรงจัดจนเครื่องปรับอากาศไม่ต้องทำงาน จึงไม่น่าแปลกใจที่ในวันหยุดสุดยาวๆ แบบนี้จะสิงสถิตย์อยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน บรรยากาศเหมาะเหม็งสำหรับการเขียนหนังสือ เสียงกระดิ่งลมด้านนอกบอกว่ามีลมพัดอยู่เสมอทำให้ไม่ต้องพึ่งพาพัดลมหรือเครื่องปรับอากาศ เว้นแต่บางครั้งที่อาจถูกคุกคามด้วยเสียงจากเพื่อนบ้าน แต่ไม่ถือเป็นปัญหาใหญ่ เพราะถ้าทนไม่ได้ก็จะปิดประตู เปิดแอร์ และเพลินใจด้วยเพลงโปรด
เสียงเรือหางยาวที่ต่อให้อยู่ไกลถึงสองกิโลเมตรนับจากตรงนี้ก็ยังชัดแจ๋วเหมือนดังอยู่ข้างรูหูเป็นซาวน์เอฟเฟ็คประกอบการเขียนเรื่องสั้น และเป็นเครื่องเว้นจังหวะระหว่างสนทนาโทรศัพท์ บางครั้งเคยโผล่หน้าลงไปดูพบว่าเป็นเรือหางยาวบรรจุลังส้มสีสวยจากสวนละแวกนี้… ส้มมีชื่อ ชื่อส้มบางมด
ละแวกนี้ไม่อุดมสมบูรณ์ด้านอาหารการกินนัก แต่ก็พอมีบ้างไม่ถึงกับแร้นแค้น รสชาติที่เรียกได้ว่าแค่พอประทังชีวิต ถ้าคิดจะกินอย่างหรูต้องออกไปที่ถนนใหญ่ ห่างจากที่นี่ไปไม่ไกลนักมีเซ็นทรัล บิ๊กซี โลตัส ตลาดนัด และเมื่อมีให้เลือกเกินไปก็เลือกไม่ถูกว่าจะบริโภคยี่ห้อไหนดี…แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะในบรรนยากาศโดยรวมแล้วเธอเลือกที่นี่เป็นแหล่งผลิตผลงานวรรณกรรมที่ชื่นชอบถึงคลั่งไคล้
สิบเอ็ดชั่วโมงนับถอยหลัง เสียงเคาะประตูห้องดังท่ามกลางความเงียบสนิทของกลางคืน…
“อ้าว มายังไงเนี่ย” เจ้าของร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้ายิ้มแต้ แต่โงนเงนเกือบยืนไม่อยู่ แล้วร่างสูงก็เดินโซเซผ่านประตูเข้ามาล้มตัวลงนอนบนเตียง [...]

Read Full Post »