เรื่องสั้นวันสงกรานต์

พระเอกในนิยาย
นาฬิกาข้างผนังใกล้ประตูบอกเวลาสิบนาฬิกาสี่สิบห้านาที หลังจากที่ตื่นขึ้นมาได้สักพัก ต้มน้ำชงกาแฟด้วยกาต้มน้ำร้อนใหม่เอี่ยมที่ถูกประเดิมด้วยการต้มยาสมุนไพรของเพื่อนสาวที่แวะมาช่วยเก็บข้าวของตอนย้ายเข้ามาใหม่ในวันแรกๆ ของการย้ายบ้าน กาแฟกับขนมปังปาดเนยเทียม ไม่อร่อยนักในรสชาด แต่บรรยากาศนอกระเบียงที่กวาดสายตามองจากระยะใกล้ เป็นดงมะพร้าว และสวนผลไม้ มองไปไกลสุดตา ไม่พบว่ามีอาคารสูงเกินระดับสายตามาบดบังทัศนียภาพ กาแฟทุกเช้าจึงอร่อยอย่างสมเหตุสมผล
หนังสือเล่มที่ถูกเลือกหยิบอ่านคือ “ยาแก้สมองผูกตราควายบิน” เล่มใหม่ของวินทร์ เลียววาริณ ซึ่งฝ่าฝูงชนเบียดเสียดกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนเพียงเพื่อแลกกับลายเซ็นของนักเขียนบนหน้าหนังสือ… คุ้ม เพราะลายเซ็นวินทร์ เลียววาริณ เมื่อไปปรากฎอยู่ในหนังสือของเขาแล้วไม่ต่างกับส่วนประกอบของเรื่องที่มีศิลป์อย่างลงตัวพอเหมาะ ซึ่งงานหนังสือปีนี้มีสองเล่มใหม่ของวินทร์ เลียววาริณ มาให้นอนอ่านในวันหยุดลองวีคเอนท์ อีกเล่มหนึ่งนั้นชื่อ “ฝนตกขึ้นฟ้า”
สายลมเมษายนของที่นี่ไม่ได้ร้อนอบอ้าวอย่างที่คิดว่าจะต้องเป็น แต่กลับเย็นสดชื่นด้วยความชื้นในอากาศที่ค่อนข้างสูง ลมพัดแรงจัดจนเครื่องปรับอากาศไม่ต้องทำงาน จึงไม่น่าแปลกใจที่ในวันหยุดสุดยาวๆ แบบนี้จะสิงสถิตย์อยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน บรรยากาศเหมาะเหม็งสำหรับการเขียนหนังสือ เสียงกระดิ่งลมด้านนอกบอกว่ามีลมพัดอยู่เสมอทำให้ไม่ต้องพึ่งพาพัดลมหรือเครื่องปรับอากาศ เว้นแต่บางครั้งที่อาจถูกคุกคามด้วยเสียงจากเพื่อนบ้าน แต่ไม่ถือเป็นปัญหาใหญ่ เพราะถ้าทนไม่ได้ก็จะปิดประตู เปิดแอร์ และเพลินใจด้วยเพลงโปรด
เสียงเรือหางยาวที่ต่อให้อยู่ไกลถึงสองกิโลเมตรนับจากตรงนี้ก็ยังชัดแจ๋วเหมือนดังอยู่ข้างรูหูเป็นซาวน์เอฟเฟ็คประกอบการเขียนเรื่องสั้น และเป็นเครื่องเว้นจังหวะระหว่างสนทนาโทรศัพท์ บางครั้งเคยโผล่หน้าลงไปดูพบว่าเป็นเรือหางยาวบรรจุลังส้มสีสวยจากสวนละแวกนี้… ส้มมีชื่อ ชื่อส้มบางมด
ละแวกนี้ไม่อุดมสมบูรณ์ด้านอาหารการกินนัก แต่ก็พอมีบ้างไม่ถึงกับแร้นแค้น รสชาติที่เรียกได้ว่าแค่พอประทังชีวิต ถ้าคิดจะกินอย่างหรูต้องออกไปที่ถนนใหญ่ ห่างจากที่นี่ไปไม่ไกลนักมีเซ็นทรัล บิ๊กซี โลตัส ตลาดนัด และเมื่อมีให้เลือกเกินไปก็เลือกไม่ถูกว่าจะบริโภคยี่ห้อไหนดี…แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะในบรรนยากาศโดยรวมแล้วเธอเลือกที่นี่เป็นแหล่งผลิตผลงานวรรณกรรมที่ชื่นชอบถึงคลั่งไคล้
สิบเอ็ดชั่วโมงนับถอยหลัง เสียงเคาะประตูห้องดังท่ามกลางความเงียบสนิทของกลางคืน…
“อ้าว มายังไงเนี่ย” เจ้าของร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้ายิ้มแต้ แต่โงนเงนเกือบยืนไม่อยู่ แล้วร่างสูงก็เดินโซเซผ่านประตูเข้ามาล้มตัวลงนอนบนเตียง [...]

Read Full Post »