Posted in เรื่องสั้น on พฤษภาคม 25, 2007 | 4 Comments »
เรื่องสั้นของเดือนหก : Not sure I understand
ผู้ชายคนนั้นชื่อ “เดือนหก” หรืออย่างน้อยเธอก็เรียกเขาว่าอย่างนั้น เขามีชื่อเล่นว่า จูน (June) และมีชื่อจริงว่า มิถุนา – มิถุนายน
ผู้หญิงคนที่เดินข้างๆ เขาชื่อ เมย์ (May) เมย์ที่มาจากคำว่า May หรือเดือนห้า-พฤษภาคม แต่เธอมีชื่อจริงๆ ว่า เมษา ที่หมายถึงเดือนสี่ เมษายน (April) จูนกับเมย์ บนรถไฟฟ้าสาย สะพานตากสิน – สนามกีฬาฯ ทั้งคู่ปรากฏกายขึ้นพร้อมกันที่สถานีสุรศักดิ์ และนั่งเคียงข้างกัน ตรงข้ามกับเธอ
เธอชื่อมิรา มิรา ที่มาจากคำภาษาอังกฤษว่า มิราเคิล Miracle ที่หมายถึง อภินิหาร หรือในอีกแง่หนึ่งคือความอัศรรรย์ใจ มิราไม่มีชื่อเล่น หรือจะพูดให้ถูกคือ ชื่อเล่นกับชื่อจริง เป็นชื่อเดียวกัน เหมือนๆ กับที่หลายๆ คนอาจมี
ในวาระนั้นความรู้สึกที่เกิดขึ้น รวดร้าว รวดร้าวเพราะยินยอมให้คนอื่นทำร้ายจิตใจอย่างไม่รู้ตัว ใครอีกคนของคนที่เธอรักซึ่งไม่ใช่ใครคนเดียวที่เขารัก หากมีใครถามว่ายอมรับได้ไหม หากคนที่เรารักมีคนอื่น เธอตอบไม่ได้ว่าคนอื่นจะคิดเรื่องนี้ในแบบไหน [...]
Read Full Post »
Posted in เรื่องอยากเล่า on พฤษภาคม 15, 2007 | 7 Comments »
บางเล่มก็อ่านจบแล้ว แต่บางเล่มก็ยังอ่านไม่จบ…
It is time to relax : ไม่เห็นจะต้องซีเรียสกับชีวิตเลย
เรือหางยาว ที่คลองหลังบ้าน
ก. จานบิน
ข. ป้อมปราการ
ค. ประภาคาร
ง. ถูกทุกข้อ
enjoy
ending
โปสการ์ดจากใจ ห้อยไว้ข้างฝา
สวน (คนอื่น) หลังบ้าน
หอยลอยฟ้า
อาหารตา
อยู่แล้ว (น่าจะ) รวย
หอยพวง
—————————————————-
รุ่งอรุณ
กองสะลา
รากในอากาศ
สะพานข้ามใจ
ถนนสายความรู้
พักร้อน
ประตูสู่ศิลป์
เดินไปใจนิ่ง
Read Full Post »
Posted in หนังสือใต้หมอน on พฤษภาคม 8, 2007 | 8 Comments »
วันหยุดสุดสัปดาห์ คือสวรรค์วิมานของใครหลายๆ คน และยิ่งคนที่รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในวิมานแล้วด้วยนั้น วันหยุดดูเหมือนจะผ่านไปเร็วเหมือนงูแลบลิ้น เมษายน เป็นเดือนที่มีวันหยุดค่อนข้างยาวสำหรับประเทศไทย ประเทศไทยประเทศเดียวเท่านั้น ขอย้ำ, และนั่นมันทำให้เราอ่านหนังสือจบไปหลายเล่มอย่างไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็น ฝนตกขึ้นฟ้า และ ยาแก้สมองผูกตราควายบิน ของวินทร์ เลียววาริณ มาถึง ดลใจภุมริน ของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ที่หนาเอาการ แต่ไม่นานก็อ่านจบ หนังสือหลายเล่มเป็นแบบนั้น คนเขียนมักจะวางระเบิดเอาไว้ให้คนติดตามแบบตื่นตาโดยไม่รู้ตัวเสมอ โดยเฉพาะพญาอินทรีย์แห่งทูนอินการ์เด้นท่านนี้ คนที่เรานับเป็นครู ทั้งที่ก็ไม่เคยจะเสี้ยมสอนวิชาการให้เราแม้สักน้อย แต่หนังสือทุกเล่มของท่านที่เราอ่าน เรื่องราวทุกเรื่องที่ท่านเขียน เป็นมากเสียยิ่งกว่า “ครู” เสียอีก เราไม่ติดอกติดใจ มาเฟียก้นซอย เหมือนใครหลายคน แต่เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่าน เมนูบ้านท้ายวัง หนังสือชุดนี้ทำให้เราอยากทำกับข้าวและชื่นชอบในเมนูปลา โดยเฉพาะต้มโคล้ง… เรามีความสุขที่จะอ่าน เสเพลบอยชาวไร่, ไปจนถึง สนิมสร้อย, ผู้ดีน้ำครำ, ใต้ถุนป่าคอนกรีต, บางลำพูสแควร์ และเล่มอื่นๆ อีกประดามี หนังสือของนักเขียนคนนี้ทำให้เราอยากเป็นนักเขียน และถ้าใครสักคนจะถามว่า เราชอบนักเขียนคนไหนมากที่สุดในประเทศนี้ละก็ บอกได้อย่างไม่ต้องคิดว่า ลุงปุ๊ แห่งสวนทูนอิน [...]
Read Full Post »
