Posted in เรื่องสั้น on มิถุนายน 22, 2007 | 3 Comments »
เรื่องสั้นของเดือนเจ็ด :
ศูนย์สี่หนึ่งหก
Create by: Chelie M. Harn Cooper
ฝักบัวหลวงแห้งสีน้ำตาลหม่นเสียบอยู่ในก้านยาวของสายบัวแห้งยาวราวครึ่งเมตร ปักอยู่ในแจกันไม้ไผ่ลำขนาดท่อนแขน ปลายด้านหนึ่งผ่าสี่ซีกถึงปล้องกลางขัดกันไว้ด้วยไม้ไผ่เหลาท่อนเล็กเท่านิ้วก้อยเป็นขาตั้ง คู่กับดอกบัวแห้งเป็นใบลานแห้งสีขาว น้ำมันหอมกลิ่นยูคาลิปตัสกรุ่นกำจาย
ผมนั่งมองอย่างชื่นชมราวกับว่านั่นคือศิลปะล้ำเลิศจากฝีมือประติมากรเอกของโลก ผมไม่สูบบุหรี่ ไม่ดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด ไม่มีมิตรสหายคนสนิทในที่ทำงาน ผมชอบเดินก้มหน้า นับก้าวการเดินของตัวเอง จากห้องสมุดเดินไปสำนักงานกลาง หนึ่งพันสามร้อยห้าสิบก้าว (1,350) ไปโรงอาหารหนึ่งพันสิบก้าว (1,010) และเมื่อถูกถามว่ากำลังจะไปไหน ผมมักตอบว่า ไปเดินเล่น ทั้งที่เป็นเวลางาน ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วผมกำลังไปไหน บางครั้งอาจกำลังไปประชุม บางทีอาจกำลังไปติดต่อกับอีกแผนกหนึ่ง – ขณะอยู่ในเวลางานผมไม่เคยไปเดินเล่นจริงๆ สักครั้ง
ผู้คนทึกทักกันเองว่าผมเป็นคนไร้มนุษยสัมพันธ์ นั่นเพราะโลกของผมสวยงามพอแล้ว ผมรักในงานที่ทำ ห้องสมุดเล็กๆ ที่ผมมักเรียกมันว่า วันเดอร์แลนด์ไลบรารี่ ผมเป็นบรรณารักษ์คนเดียวของที่นี่ หน้าที่หลักคืองานบริการและงานเทคนิคห้องสมุด ห้องสมุดแห่งนี้ไม่มีวารสาร นิตยสาร ไม่มีซีดี-รอม คอมพิวเตอร์สำหรับสืบค้น ไม่มีไมโครฟิล์ม ไมโครฟิช เทปคาสเส็ต มัลติมีเดียซีดี สไลด์ แผนที่ หรือแม้แต่หนังสือพิมพ์ สามทางที่จะค้นหนังสือในห้องสมุด หนึ่ง ค้นจากตู้บัตรรายการซึ่งเป็นตู้ไม้ ขนาดบัตร 4x 6 [...]
Read Full Post »
Posted in กวีสินะ on มิถุนายน 18, 2007 | 15 Comments »
เธอบอก
“ไม่ใช่คนที่ใช่ – ไม่ต้องรอ”
ฉันบอก
“แค่ขอ-เป็นคนมองดูอยู่ใกล้ๆ”
เธอบอก
“ไม่ต้อง-ไม่เป็นไร”
ฉันบอก
“ฉันอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีเธอ”
เธอบอก
“อย่าเอาหัวใจไปผูกไว้กับตีนใคร”
ฉันบอก
“เธอเหยียบหัวใจฉันไว้ ต่างหาก”
เธอบอก
“อย่ารักใคร-รักให้มาก”
ฉันบอก
“ก็แค่อยาก-รักใครสักคน”
เธอบอก
“ไม่ใช่คนที่ใช่-ก็ไม่ใช่”
ฉันบอก
“ไม่ได้หวังอะไรมากมาย-กว่านั้น”
เธอบอก
“เราเป็นได้แค่เพื่อนที่ดีต่อกัน”
ฉันบอก
“เราจะเป็นเช่นนั้น ตลอดชีวิตเรา”
เธอบอก
“รักคนอื่นเถอะนะ-ได้ไหม”
ฉันบอก
“ไม่ยากอะไร ถ้าอยากทำอย่างนั้น”
เธอบอก
“ทำไมเราไม่เป็นแค่เพื่อนกัน”
ฉันบอก
“เพราะหัวใจของฉันเป็นของเธอ”
เธอบอก
“สักวันผมก็ต้องมีคนรัก”
ฉันบอก
“อีกไม่นานเกินไปนัก-ฉันรู้”
เธอบอก
“แต่ก็ยังยืนยันในความรักอยู่?”
ฉันบอก
“รับรู้ และจะไม่วุ่นวาย”
เธอบอก
“ตามใจ ก็แล้วกัน”
ฉันบอก
“จะไม่ทำให้ความผูกพัน หล่นหาย-
แค่ยกตีน ออกจากหัวใจ
แล้วฉันจะไปตามหาคนที่ใช่ ของฉันเอง”
Read Full Post »
Posted in พึมพำกับตัวเอง on มิถุนายน 12, 2007 | 8 Comments »
เดือนหก ร้อนนรกแตก : ตั้งเป้า > เดินทาง > ถึงที่
(ทำได้ – กูเจ๋ง / ทำไม่ได้ – ไว้ชาติถัดไปก็แล้วกัน)
ได้ฤกษ์เขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตอีกที…
เรื่องที่ “แพงกวิ้น” บอกว่า
“ชีวิตแกนี่มีเรื่องใหญ่ๆ ที่น่าตื่นเต้นให้ตัดสินใจอยู่บ่อยเนอะ”อ่ะ – แน่นอน, ชีวิตคนมันก็เหมือน
“ลมทะเลตะวันออก” นั่นแหละนะ…เอ่อ หรือจะเหมือนลิฟท์ของตึกสามสิบสองชั้นก็ได้
มันมีลง แล้วก็มีขึ้น มีขึ้น มีลงอยู่อย่างนั้น
แต่เราไม่ชอบเปรียบชีวิตกับลิฟท์เท่าไหร่
เพราะถ้าไม่มีใครกด มันก็ไม่ขึ้น ไม่ลง..
เอาแค่ “เรือลำน้อยลอยล่องอยู่ท้องทะเล” น่าจะได้…
เรือลำน้อยลอยล่องอยู่ท้องทะเล – ใครจะรู้ว่าพายุใหญ่จะมาเยือนเมื่อไหร่
ต่อให้อัจฉริยะระดับเทพแค่ไหน
ก็ไม่มีใครรู้ใจธรรมชาติเป็นแน่เช่นกันชีวิตเราที่ผ่านมา ใครจะรู้ว่า
อยู่ดีๆ มันจะน็อคดาวน์ถึงกับทำให้ชีวิตเซถลาไปพักใหญ่
ตัดสินใจลาออกจากการเป็นอาจารย์สอนหนังสือเพราะ
เหตุผลเดียวคือ “นโยบายสถาบันฯ กับอุดมการณ์ของเรา
ไปด้วยกันไม่ได้” พร้อมกับจังหวะที่บ้านพักครูถูกยกเค้า
ใช่แล้ว! บ้านพักครูภายในสถาบันฯ นั่นแหละ – แค่นั่นยังไม่พอ เรื่องราวทั้งหมด ก็ถูกปิดฉากลงพร้อมกับ
การลาออกของเรา (มันช่างเป็นของแถมที่น่าประทับใจ
เสียเหลือเกินนัก) แล้วต่อมาก็เข้าโรงพยาบาลรักษาตัว
เพราะป่วย
ว่างงานอยู่สักพัก… ป้ากวิ้นคนเดิมก็ส่งเสียงมาอีกว่า
“แกเป็นคนมีพื้นฐานจิตใจดีจังเลยเนาะ”
“แกเป็นคนอดทนดีจัง ไม่ฟูมฟายกับเรื่องต่างๆ จนเกินงาม” (ประมาณนี้)
ซึ่งเกิดมาก็ไม่เคยจะมีคนชม และเมื่อมานั่งนึก
ตรึกตรอง ประมวลเหตุการณ์แล้ว…
ทั้งหมดไม่ได้มาจากตัวเองเพียงคนเดียว
แต่เพราะรู้ดีว่า ยังมีเพื่อน มีพ่อแม่ และครอบครัว
ที่คอยให้กำลังใจอยู่เสมอ,
ใช่…. [...]
Read Full Post »
