ชีวิตของชีวิต

ในเช้าของวันเสาร์ซึ่งเป็นวันหยุดลองวีคเอนท์นี้ ใครๆ ก็มักเดินทาง แต่เราไม่ชอบเดินทาง เราเลิกชอบการเดินทางฤดูเทศกาลมานานแล้ว มีหลายครั้งที่เราไปนั่งรอเก้อที่ท่ารถเพื่อรอซื้อตั๋วกลับบ้าน แต่ก็ไม่มีรถว่างพอให้กลับ และบ่อยครั้งที่เรามักจะได้ยืนหรือนั่งเก้าอี้เสริม แน่นอน, เมื่อก่อนสังขารยังให้ การนั่งรอนานๆ บางครั้งก็เพลินดี… เราชอบนั่งดูคนเดินไปมาที่ท่ารถ บางคนมีกระเป๋าใบโตให้ปกปักรักษา ข้างในอาจจะเป็นของฝากหรือเป็นเสื้อผ้า บางคนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ และหลายคนนั่งหลับ… แต่ผู้คนจะค่อยๆ หายไป เมื่อเวลาล่วงไปค่อนดึก…
พอนึกถึง “วิกฤติระหว่างการเดินทาง” แล้วเราจึงเลือกที่จะไม่กลับบ้านในวันหยุดยาวๆ แบบนนี้ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวที่เราจะได้มีโอกาสนอนเอกเขนกอ่านหนังสือ เขียนเรื่องสั้น หรือเขียนนิยายที่ค้างอยู่เสียที ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ได้มีข้ออ้างอะไรมากมายนัก หากจะบอกว่า วิถีชีวิตในปัจจุบันนั้นแทบจะกลืนกินเวลาว่างทั้งหมดไปเสียสิ้น… อาจจะต้องอาศัยเวลาสักพักให้ทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอยของมันแล้วเราก็จะกลับมาเขียนงานได้เหมือนเดิม
หนังสือที่หยิบมาอ่านวันนี้คือ กล่องไปรษณีย์สีแดง
นุรฮัน รัศมีจากพระอัลลอฮฺ
ฮัน เป็นชื่อเล่น เรารู้จักกันตอนสอบ ยศ.ทบ. และหลังสอบ เราก็กลายเป็นเพื่อนกัน เลขอายุของเราสลับกัน ฮันอายุ 23 แต่เรียกเราอย่างสนิทสนมด้วยสรรพนาม “แกกับฉัน” ฮันไม่กินไข่ปลาเพราะกลัวว่ามันจะไปฟักในท้อง ฮันเคร่งครัดในการประกอบพิธีกรรมทางศาสนา แต่ฮันน่ารักและใจดี ฮันซื้อ “รักข้ามรั้ว” 9 เล่ม ในวันที่ 9 หลังจากที่หนังสือวางแผงได้ไม่นาน ฮันบอกว่าเอาไปแจกที่โรงพยาบาล และห้องสมุด…
ระหว่างที่ฮันรอเรียกบรรจุ เราก็ติดต่อกันเสมอมา [...]

Read Full Post »