Posted in พึมพำกับตัวเอง on กันยายน 23, 2007 | 2 Comments »
ระหว่างการฝึกภาคสนาม… ในมือมีปืน บนหัวมีหมวกเหล็ก บนหลังมีเป้สนาม พลั่วเหล็ก เครื่องสนาม อุปกรณ์ยังชีพ น้ำหนักร่วมสามสิบกิโลกรัม เดินลาดตระเวนระยะทางมากกว่า 3.5 กิโลเมตรในเวลากลางวันที่แดดร้อนเปรี้ยง อารมณ์นั้นของคนที่ไม่เคยผจญกับความหนักและเหนื่อยจากการใช้แรงงานย่อมยากที่จะมองรอบๆ ข้างให้เป็นเรื่องของความสวยงามได้ แต่โชคดีที่เป็นหน้าฝน ต้นไม้ใหญ่แตกใบเขียวคลุมไปทั้งป่า ลมภูเขาพัดมาเป็นระยะ และที่สำคัญ ท้องฟ้าเป็นฟ้า คลุมด้วยปุยเมฆขาวฟูนุ่ม เหมือนฟูกน่านอน
ปรี๊ดดดดดดดด —-
เสียงที่ทำให้เส้นประสาทในร่างกายกระตุกได้ทันที คือเสียงนกหวีดและพร้อมกับคำสั่ง “หมอบ” ทุกคนทิ้งตัวราบลงกับพื้น ไม่เกรงเปรอะเปื้อน สกปรก พื้นหญ้าหน้าฝน ดอกไม้เล็กๆ หลากสีบานชูช่อรับแสงแดด –
การฝึกภาคสนามครั้งนี้ถือเป็นเกมวัดใจขั้นสูง ทุกคนเริ่มต้นเท่ากัน ระยะเวลาการเดินทางเท่ากัน แต่มีบางคนเท่านั้นที่สามารถเก็บรายละเอียดระหว่างทางได้คุ้มค่า ทุ่มเทกับการฝึกอย่างเต็มที่เพื่อทดสอบศักยภาพตัวเอง และเมื่อสำเร็จลงก็สามารถบอกกับตัวเองได้ว่า ไม่มีอะไรยากหากใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ด้วยความตั้งใจ กับอีกบางคนก็มองเพียงว่านี่คือหน้าที่ ทำให้เสร็จสิ้นแบบขอไปที ไม่ได้นึกเผื่อไปอีกว่าการกระทำต่างๆ ของตนนั้นได้ทิ้งภาระไว้ให้ใครอีกบ้าง หลายคน หลายใจ…
สิ้นสถานการณ์ ทุกคนลุกขึ้นอีกครั้ง พร้อมเดินทางต่อไป ดอกไม้บางดอกถูกทับแบน แต่ยังมีอีกหลายดอกที่รอดพ้น ขณะที่อีกบางดอกปรับสภาพตัวเองให้ฟื้นคืนสู่ธรรมชาติโดยเร็ว
ดอกไม้ ก็เหมือนคน การถูกกดทับด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลจากความเหนื่อยของการฝึกหนัก มีดอกไม้หลายดอกที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพธรรมชาติได้รวดเร็ว ขณะที่อีกบางดอกกลับยอมตายไปกับการกดทับ ไม่คิดลุกขึ้นสู้… เกิดจากป่าเดียวกัน ดอกบางดอกเท่านั้นที่จะยืนต้นผลิดอกต่อไปได้ยาวนาน…
เหมือนเวลาเดินเร็วขึ้นสามเท่า
ไม่กี่วันที่ผ่านมาเรายังแบกปืนอยู่กลางสนามฝึกกันอยู่เลย ไม่กี่ชั่วโมงก่อนเรายังร้องเพลงด้วยกันอย่างรื่นเริง [...]
Read Full Post »
Posted in เรื่องอยากเล่า on กันยายน 23, 2007 | 2 Comments »
ปัญหาของทหารใหม่-งบน้อยคือการขัดรองเท้าคอมแบท
เพราะรองเท้าราคาแพงมักจะไม่ค่อยมีปัญหาในเรื่องความมันเงา
เหมือนคู่ละไม่กี่ร้อยซึ่งเป็นสาเหตุของการโดนทำโทษในทุกเช้า
เพราะรองเท้าไม่มัน แน่นอน โดนทุกวันมันก็เหนื่อยเหมือนกัน
เพราะฉะนั้น เราก็ต้องหาวิธีด้วยตัวเองที่จะทำให้รองเท้าเป็นเงา
วาวเหมือนชาวบ้านเค้าบ้าง
ตั้งแต่เริ่มด้วยการขัดกีวี่เอาเป็นเอาตาย ใช้น้ำยาขัดหนังรถยนต์
หรืออีกมากมายหลายวิธีก็ยังโดนทำโทษเพราะรองเท้าไม่มันอยู่เหมือนเคย
วิธีการต่อมาก็เลยต้องไปถามเอากับผู้รู้ นั่นก็คือครูฝึก
เพราะครูฝึกแต่ละท่านนั้น รองเท้าที่ใส่ถึงกับส่องหน้าได้…
และเมื่อครูฝึกบอกแทคนิคในการขัดรองเท้ามาให้แล้ว
ก็อยู่ที่เราต้องลงมือทำด้วยตัวเอง…
การใช้ชีวิตบางครั้งก็เหมือนกับการขัดรองเท้า
เพราะเรื่องบางเรื่องการลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ
คือการสร้างประสบการณ์ให้กับชีวิต
แต่การศึกษาจากผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์นั้นมาก่อน
คือการเรียนรู้ และเมื่อมีทั้งความรู้และประสบการณ์แล้ว
ก็ย่อมจะผิดพลาดน้อยลง – -
ผู้นำ
อีกหนึ่งวิชาที่มีโอกาสได้เรียนคือ “การบังคับบัญชาและความเป็นผู้นำ”
วิชาที่ถ้าแม่นเฉพาะทฤษฎีจะไม่มีประโยชน์เลยในชีวิตจริง
เพราะในการเป็นผู้นำนอกตำรานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
การสร้างความศรัทธาให้เกิดขึ้นในใจของผู้ใต้บังคับบัญชาได้นั้น
ไม่ใช่เพียงแค่การแสดงออกถึง “สรรพกำลัง” ของคนที่เป็นผู้นำเท่านั้น
แต่คนที่เป็นผู้นำต้องสามารถแสดงออกถึงพลังอำนาจในทางที่ถูก ที่ควร
จนสามารถทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชายอมรับนับถือได้
และในระหว่างเรียนนี้เองที่เราได้รู้ว่าคนที่มีลักษณะความเป็นผู้นำที่ดี
และไม่ดีนั้นเป็นอย่างไร ตัวอย่างมีให้เห็นชัดเจน
ตั้งแต่หัวหน้าหมู่ หัวหน้าหมวด หัวหน้ากองร้อย
ซึ่งพวกเราทุกคนคนได้มีโอกาสทดลองปฏิบัติหน้าที่…
เราเองได้เรียนรู้ถึง “วิธีการ” ที่ผู้นำเหล่านั้นใช้ปกครองผู้ใต้บังคับบัญชา
บางคน เผด็จการ, บางคนลำเอียง, บางคนตรงไปตรงมา,
บางคนไม่มีความเชื่อมั่น, บางคนขาดความเอาใจใส่,
บางคนจริงจังมากเกินไป, บางคนไม่มีความเด็ดขาดในการสั่งการ
และอีกมากมายหลายลักษณะ
บางคนมีลักษณะของความเป็นผู้นำที่ดี
เป็นนักปกครองที่มีคุณธรรม ขณะเดียวกันนี้
ก็ยังมีฮิตเลอร์กลับชาติมาเกิดอีกด้วย
แน่นอน, นั่นทำให้เราแน่ใจว่า
ถึงแม้ทุกคนจะมีโอกาสได้เป็นผู้นำและผู้บังคับบัญชา
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชา
รักและศรัทธาอย่างไม่มีเงื่อนไขได้
สิ่งหนึ่งที่ยากกว่าการสร้างความรักและศรัทธา
นั่นคือ “ความจงรักภักดี” นั่นเอง – -
Read Full Post »
