มีดอกไม้อีกหลายดอกเบ่งบานอยู่ในป่า

ระหว่างการฝึกภาคสนาม… ในมือมีปืน บนหัวมีหมวกเหล็ก บนหลังมีเป้สนาม พลั่วเหล็ก เครื่องสนาม อุปกรณ์ยังชีพ น้ำหนักร่วมสามสิบกิโลกรัม เดินลาดตระเวนระยะทางมากกว่า 3.5 กิโลเมตรในเวลากลางวันที่แดดร้อนเปรี้ยง อารมณ์นั้นของคนที่ไม่เคยผจญกับความหนักและเหนื่อยจากการใช้แรงงานย่อมยากที่จะมองรอบๆ ข้างให้เป็นเรื่องของความสวยงามได้ แต่โชคดีที่เป็นหน้าฝน ต้นไม้ใหญ่แตกใบเขียวคลุมไปทั้งป่า ลมภูเขาพัดมาเป็นระยะ และที่สำคัญ ท้องฟ้าเป็นฟ้า คลุมด้วยปุยเมฆขาวฟูนุ่ม เหมือนฟูกน่านอน

ปรี๊ดดดดดดดด —-

เสียงที่ทำให้เส้นประสาทในร่างกายกระตุกได้ทันที คือเสียงนกหวีดและพร้อมกับคำสั่ง “หมอบ” ทุกคนทิ้งตัวราบลงกับพื้น ไม่เกรงเปรอะเปื้อน สกปรก พื้นหญ้าหน้าฝน ดอกไม้เล็กๆ หลากสีบานชูช่อรับแสงแดด –

การฝึกภาคสนามครั้งนี้ถือเป็นเกมวัดใจขั้นสูง ทุกคนเริ่มต้นเท่ากัน ระยะเวลาการเดินทางเท่ากัน แต่มีบางคนเท่านั้นที่สามารถเก็บรายละเอียดระหว่างทางได้คุ้มค่า ทุ่มเทกับการฝึกอย่างเต็มที่เพื่อทดสอบศักยภาพตัวเอง และเมื่อสำเร็จลงก็สามารถบอกกับตัวเองได้ว่า ไม่มีอะไรยากหากใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ด้วยความตั้งใจ กับอีกบางคนก็มองเพียงว่านี่คือหน้าที่ ทำให้เสร็จสิ้นแบบขอไปที ไม่ได้นึกเผื่อไปอีกว่าการกระทำต่างๆ ของตนนั้นได้ทิ้งภาระไว้ให้ใครอีกบ้าง หลายคน หลายใจ…

สิ้นสถานการณ์ ทุกคนลุกขึ้นอีกครั้ง พร้อมเดินทางต่อไป ดอกไม้บางดอกถูกทับแบน แต่ยังมีอีกหลายดอกที่รอดพ้น ขณะที่อีกบางดอกปรับสภาพตัวเองให้ฟื้นคืนสู่ธรรมชาติโดยเร็ว

ดอกไม้ ก็เหมือนคน การถูกกดทับด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลจากความเหนื่อยของการฝึกหนัก มีดอกไม้หลายดอกที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพธรรมชาติได้รวดเร็ว ขณะที่อีกบางดอกกลับยอมตายไปกับการกดทับ ไม่คิดลุกขึ้นสู้… เกิดจากป่าเดียวกัน ดอกบางดอกเท่านั้นที่จะยืนต้นผลิดอกต่อไปได้ยาวนาน…

เหมือนเวลาเดินเร็วขึ้นสามเท่า

ไม่กี่วันที่ผ่านมาเรายังแบกปืนอยู่กลางสนามฝึกกันอยู่เลย ไม่กี่ชั่วโมงก่อนเรายังร้องเพลงด้วยกันอย่างรื่นเริง แต่วันนี้ทุกคนต่างก็เดินทางไปบนหนทางชีวิตที่ถูกขีดไว้แล้วตั้งแต่ต้น เหมือนสะดุดก้อนหินล้มหัวฟาดพื้นเลือดสาด มันเกิดขึ้นเร็วจนไม่ทันได้ตั้งตัว สี่สิบเจ็ดวันที่ผ่านมาเหมือนเวลาเดินเร็วขึ้นสามเท่า

เราไม่ชอบการลาจาก ไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตาย แต่เราก็ยอมรับว่าชีวิตคนเรานั้น มีพบ พราก จาก เจอ เป็นเรื่องสามัญ

ในมิตรภาพ ประหลาดใจที่ได้รู้จัก แต่ก็เศร้าใจเมื่อถึงเวลาที่ต้องจากกัน ไม่มีใครนั่งข้างๆ อีกแล้ว ไม่ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อไปเข้าแถวให้ทันเจ็ดโมงสี่สิบห้า ไม่ต้องแบกปืน ไม่ต้องวิ่งกลางแดด ไม่ต้องนั่งหลับในห้องเรียน ไม่ต้องเดินสวนสนาม ไม่ต้องขัดฉาก ไม่ต้องฝึกภาคสนาม และเพลงที่ถูกบังคับให้ร้องทุกวัน มันเศร้าจนถึงร้องไห้เมื่อได้ยินมันอีกครั้ง

โชคชะตาเป็นเรื่องตลก หกสิบห้าคนที่มาจากจำนวนเกือบเจ็ดสิบล้านคนทั่วประเทศ เป็นจำนวนที่ไม่มากมายนัก แต่อะไรกันที่ทำให้พวกเราได้มาพบกัน ได้อยู่ด้วยกัน ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน… หรือชีวิตของพวกเราถูกกำหนดมาแล้วให้เป็นแบบนี้?

พบพาน
ผูกพัน
พลัดพราก…