นิทรรศการภาพถ่ายขาว-ดำ ว่าด้วยคอนเสปท์เกี่ยวกับ วิถีแห่งจิตใจ ณ แกลเลอรี่ฮอลล์ ที่ใหญ่มากแห่งหนึ่ง ศิลปินที่มาแรงที่สุดแห่งยุคสมัย ชื่อเสียงโด่งดังอย่างรวดเร็ว ด้วยผลงานที่แตกต่างในเรื่องมุมมอง และการถ่ายทอด นั่นทำให้เขาเป็นที่ถูกจับตามอง…
เบื้องหลังของความสำเร็จ มาพร้อมกับความเจ็บปวดบางประการ
“ถ้าคุณชอบถ่ายรูป ฉันจะชวนคุณเดินทางท่องเที่ยวถ่ายรูปด้วยกัน ถ้าคุณชอบสีน้ำมันฉันจะชวนคุณปาดแปรงลงบนผืนผ้าใบ ถ้าคุณใช้กล้องไม่เป็นฉันจะสอนให้ ถ้าคุณใช้พู่กันไม่คล่องฉันจะฝึกคุณ”
ทั้งหมดนั้นมาจากความรัก และความรักเพียงอย่างเดียวที่ทำให้ใครคนหนึ่งยอมเสียสละสิ่งที่เป็นตัวตนของตัวเองเพื่อคนอีกคน
“ความฝันของฉันคือการได้เห็นคุณประสบความสำเร็จในความฝันของคุณ”
เธออยู่ข้างหลัง เป็นทุกอย่างที่เป็นได้ เธอเปิดประตูบานที่เขาไม่รู้ว่าเขาเปิดได้ ประตูที่เป็นพร… จากสวรรค์ นั่นทำให้เขาเชื่อมั่นมากขึ้น ความอหังการ์ และทะเยอทะยานผุดพราวในสำนึกพร้อมกับความสำเร็จทีละขั้น…
และเมื่อถึงสูงสุด….
“ในทุกครั้ง เรามักจะคุยกันเรื่องของงาน แต่เราไม่เคยคุยกันเรื่องของเรา”
เธอปวดร้าว และเจ็บลึกดั่งถูกเสียบด้วยคมมีด กรีดลงบนเนื้อใจ
“ถ้าไม่มีเรื่องงาน แล้วเราจะยังมีเรื่องอื่นระหว่างเราอยู่อีกไหม”
คำถามเจ็บปวด แต่กินใจ… ตลอดเวลามา ความเพียรเพียงอย่างเดียวของเธอคือสร้างความสำเร็จให้เกิดขึ้นแก่เขา
และวันนี้มันเกิดขึ้นแล้ว….
* * * * *
เขาไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่ได้รับมานั้นคุ้มค่ากับการสูญเสียไปมากน้อยแค่ไหน, ใช่… เขาไม่เคยสนใจเธอ ไม่เคยมีเธออยู่ในหัวใจ ไม่แม้แต่สักนิด แต่เขาจำเป็นต้องมีเธอ เพราะถ้าไม่มีเธอเขาก็จะไร้ซึ่งแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ในทุกๆ อย่างขึ้นมา เธอเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างในทุกเช้า เป็นเหมือนเงา ที่ติดอยู่กับเขาทุกโมงยาม เป็นในสิ่งที่เขาไม่อาจนิยามได้มากไปกว่าที่เธอเป็น…
“เธอพยายามทุกอย่างเพื่อผม ความสำเร็จของผมมาจากเธอ”
เขาไม่ลังเลใจที่จะบอกออกไปแบบนี้ เมื่อถูกถามถึงเบื้องหลังความสำเร็จ
“เธอเป็นแรงบันดาลใจ และแรงบันดาลใจคือสิ่งสำคัญที่ทำให้ใครสักคนกล้าหาญ ฮึกเหิม และ มีความมั่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด”
ในรอยยิ้ม และคำพูดที่ออกมาจากความรู้สึกในใจ…
“เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่ได้อยู่ในงาน แต่เธอรู้ว่างานนี้จัดขึ้นเพื่อเธอ ไม่มีอะไรมากมายนัก ก็แค่เรื่องของความรักจึงทำให้เธอจากไป”
และโดยที่เขาไม่เคยรู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน ไม่เคยคิดว่าคนที่ทำทุกอย่างเพื่อเขาอย่างจงรักภักดี และทุ่มเทมากมายถึงเพียงนี้จะไม่ใยดีในความสำเร็จที่เขาพยายามทำมันเพื่อเธอ
“การก้าวออกมาจากชีวิตของใครบางคนช้าๆ โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้รู้ตัว นั่นต่างหาก ศิลปะชั้นเลิศ”
ประโยคสุดท้ายของเธอ – กับการหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยเจตนา,
© Create by: Chelie M. Harn Cooper
กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ นักเขียนสาวพราวสเน่ห์
อืม…โดนใจ