DEEP รักตกร่อง

“1 เมษายน” วันนี้น่าจะเป็นวันที่เริ่มต้นได้ดี… แต่เอาเข้าจริงคำว่า “1” ก็อาจจะไม่ใช่ การเริ่มต้นที่ดีเสมอไปก็ได้….สำหรับวันทำงานธรรมดาวันนี้ เกิดสงสัยตัวเองขึ้นมาเงียบๆ กับความเป็นไปในชีวิต…
เคยเชื่อเสมอมาว่า คนเราเกิดมาเพื่อ “เป็น” อะไรสักอย่างหนึ่ง, อะไรสักอย่างที่เราเกิดมาเพื่อมันจริงๆ… และตลอดชีวิตที่ผ่านมาก็เดินทางอย่างมีเป้าหมายตลอด เรียกได้ว่าไม่เคยพลาดเลยสักก้าว เพราะมีแบบแผนเป็นแนวทาง แม้ในเวลานี้ก็รับรู้อยู่แก่ใจว่ากำลังทำอะไร… จริงๆ แล้วอยากจะเป็นอย่างที่เป็นเช่นทุกวันนี้หรือไม่ ก็ยังไม่แน่ใจ เอาเข้าจริงแล้ว ก็ยังสงสัยว่าเกิดมาเพื่อ “เป็น” อะไรกันแน่???
เคยบอกกับตัวเองว่า “เกิดมาชาติหนึ่งขอเพียงได้ทำเพื่อประเทศที่เกิดและบ้านเมืองที่เติบโตสักครั้งก็ภูมิใจแล้วที่เกิดเป็นคนไทย” และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็น “ครูอาสาฯ”
เหล่าปัญญาชน นักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ที่จะออกไปเป็นกำลังสำคัญของบ้านเมืองต่อไปในวันข้างหน้า ต่างก็มารวมกัน เสียสละเวลาและความสุขส่วนตัวในวันหยุดลองวีคเอนท์ในการเป็นครูอาสาสมัคร สอนหนังสือเด็กยากไร้ และเด็กชาวดอย….
ชายหนุ่มที่อยู่แวดล้อมของเด็กชาวเขาเผ่าลาหู่ กำลังตั้งอกตั้งใจสอนเด็กๆ ให้รู้จักพับกังหันลมจากกระดาษแข็ง… รอยยิ้มบนใบหน้านั้นติดตรึงในหัวใจ… ไม่อาจลืม…
“เอากระดาษแข็งมาตัดเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดห้าคูณห้านิ้ว กรีดด้วยคัตเตอร์จากมุมทั้งสี่ด้านเข้ามา ให้เหลือตรงกลางด้านละเซ็น เอาไม้จิ้มฟันจิ้มปลายมุมที่ถูกตัดด้านละมุม 4 ด้าน ก็เลือกด้านละ 1 ด้ามของไม้จิ้มฟันจะเป็นตัวกันไม่ให้กระดาษหลุดออกมา จากนั้นก็เสียบด้านปลายแหลมของไม้จิ้มฟัน เข้ากับหลอดกาแฟแบบงอได้.. ลองทำดูสิครับ แล้วจะเพลิน…” จุดเริ่มต้นของมิตรภาพ จึงอยู่ตรงนั้น…. ความสนิทสนมเกิดขึ้นอย่างไม่ยากเย็นนักด้วยความที่มีอะไรมากมายที่คล้ายกัน อุดมการณ์เดียวกัน คุยกันถูกคอ… ไปดูหนัง ฟังเพลงด้วยกัน…
แต่ยิ่งเนิ่นนานวันความผูกพันที่เพิ่มขึ้นมากมายนั่นทำให้ยิ่งยากจะจากไป… [...]

Read Full Post »