เพิ่งเริ่มต้น

เคยรับปริญญามาแล้วสองครั้ง
เป็นสองครั้งที่ใช้เวลาในการ “ซ้อม” พอสมควร
เพราะมีคนจำนวนมากซ้อมด้วยกัน
มีพิธีกรรม และพิธีการอย่างเป็นทางการ
เป็นความภาคภูมิใจที่เกิดขึ้นไม่บ่อยครั้ง
แต่ทำให้จดจำไปเนิ่นนาน…
ถ้า “การรับปริญญา” หมายถึง ความสำเร็จ
อันเกิดจากความเพียร พยายามในการศึกษาเล่าเรียน
ในระดับอุดมศึกษา บัณฑิตศึกษา หรือ ดุษฎีบัณฑิต
“การประดับยศ” ก็หมายความไม่ต่างกัน ผิดกันแต่ว่า
ไม่ใช่การแสดงความยินดีจากความสำเร็จ
แต่เป็นการแสดงความยินดีในการ “เริ่มต้น”
การเริ่มต้นที่บางครั้ง
คนเริ่มต้นก็อาจจะ “ยัง” ไม่แน่ใจตัวเองนักว่า
“ใช่ที่ใช่” แล้วหรือยัง แต่เมื่อเลือกมาแล้ว
ก็ต้องทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ให้ดีที่สุด
ไม่ใช่ทุกคนที่มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่อยากทำ
ไม่ใช่ทุกคนที่มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ชอบ
และไม่ใช่ทุกคนที่ชอบแล้วจะได้ทำในสิ่งนั้น
หากมีใครสักคนถามว่าตอนนี้สิ่งที่เรากำลังทำอยู่
“ใช่ที่ชอบแล้วหรือยัง” เราคงตอบยังไม่ลังเลว่า
“ยัง” เพราะเรายังต้องใช้เวลาในการปรับเปลี่ยน
ทัศนคติ เปลี่ยนความรู้สึก และปรับตัวให้เข้ากับ
องค์กรใหม่ ส่งแวดล้อมใหม่ เพื่อนร่วมงานใหม่…
เราอาจจะเคย “วิ่ง” ตลอดเวลาการทำงานที่ผ่านมา
อยู่ๆ เราต้องมาเปลี่ยนเป็น “เดิน” ในทันที
การหยุดวิ่งแบบกระทันหัน ทำให้เราเกือบหัวทิ่ม…
วันประดับยศครั้งแรกต้องมีการซักซ้อม
โดยแผนกปกครองของกองกำลังพล
เราเป็นคนเดียวที่ซ้อมบ่อยครั้งกว่าคนอื่นๆ
หัวหน้าแผนกปกครองเป็นคนซ้อมเตรียมความพร้อมให้
“อย่าก้มหน้าครับ เดินตัวตรงๆ สบตาครับอย่าหลบ”
ซ้อมอยู่อย่างนั้นถึงห้าครั้งจนต้องยกมือไหว้…
“ขอโทษค่ะ มันตื่นเต้น”
ความรู้สึกขณะจะเข้ารับปริญญาเป็นอย่างไร
ความรู้สึกขณะจะเข้าประดับยศก็อย่างนั้น…
ในระหว่างพิธีการ
เจ้ากรมจะเป็นคนประดับยศให้ทีละคน
เรียงลำดับจากนายทหารชั้นสูงสุดลงมาถึงชั้นท้ายสุด
และเราเป็นคนสุดท้าย,
มีนายทหารชั้นผู้ใหญ่ ของกรมฯ มาเป็นเป็นสักขีพยาน
ในการประดับยศเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ได้รับการเลื่อนยศ
และประดับยศต่อไป
ซึ่งหลังจากที่ท่านเจ้ากรมฯ ประดับดาวลงบนบ่าให้เรียบร้อย
หัวหน้า และเพื่อนร่วมงานก็จะมาแสดงความยินดี
ด้วยการมอบช่อดอกไม้ มอบของที่ระลึก และจัดงานเลี้ยงให้
เมื่อทุกอย่างผ่านไปอย่างเรียบร้อยแล้ว
บางอย่างก็เปิดเผย…
“อันที่จริงตอนซ้อมน่ะไม่ได้ตื่นเต้นเท่าไหร่หรอก
แต่เขินมากกว่า เพราะหัวหน้าแผนกปกครองน่ะ–
หล่อโคตร………………………………………….”

Read Full Post »