ART ตัวแม่

ART ตัวแม่ – -

ริมทะเล จังหวัดหนึ่งในประเทศไทย
ขณะสองหนุ่มสาวเดินจูงมือกันลงจากรถ ตรงดิ่งไปที่ริมทะเลก็ถูกสกัดดาวรุ่งด้วยจานปูนึ่ง

แม่ค้าขายปูนึ่ง “ปูนึ่งมั้ยคะ ปูนึ่งสดๆ น้ำจิ้มซีฟู้ดรสจัด อร่อยมากค่ะ”

แฟนหนุ่ม “เท่าไหร่ครับ” (ถามตามมารยาท)

แม่ค้าขายปูนึ่ง “ร้อยแปดสิบบาทค่ะ” (กระตือรือร้นอยากขายมาก เพราะเตรียมช้อน ส้อมไว้อีกมือหนึ่ง)

แฟนหนุ่ม “กินปูนึ่งมั้ยคุณ” (หันมาถาม ตามมารยาท)

แฟนสาว “ไม่อ่ะ ไปกันเถอะ ร้อน”

แฟนหนุ่ม “เดินเล่นริมทะเลกันมั้ย”

แฟนสาว “อะไรนะ จะเดินริมทะเล บ่ายโมงครึ่งเนี่ยนะ แดดขนาดนี้น่ะ ฆ่ากันเลยดีกว่า”

แฟนหนุ่ม “โอเคๆ ไม่เดิน ไม่เดิน งั้นไปนั่งในซุ้มมั้ย”

แฟนสาว “ไม่ ไม่เด็ดขาด เตียงผ้าใบแค่นี้ สามสิบบาท นั่งไม่สั่งอะไรเลยก็ไม่ได้ นั่งๆ อยู่คนเดินผ่านไปมาเตะฝุ่นเข้าปากอีก แถมคนที่นั่งข้างๆ เนี่ยก็ใกล้จนหายใจรดต้นคอ คุยอะไรกันก็ไม่รู้ ยังกับอยู่ในตลาดนัด”

แฟนหนุ่ม “งั้นปูเสื่อนั่งกันข้างบน” (เดินไปปูเสื่อ) สักพักมีแม่ค้าเดินมา

แม่ค้า “คุณคะ ตรงนี้ปูไม่ได้นะ ที่มีเจ้าของ เค้าจ่ายค่าเช่าที่ให้เทศบาลแล้ว” (เก็บของ กลับมาตั้งหลัก)

แฟนสาว “อะไรเนี่ย นี่ประเทศไทยหรือเปล่า ไหนรัฐบาลบอกว่าส่งเสริมการท่องเที่ยว อยากให้ทุกคนออกไปเที่ยว แล้วไหนล่ะพื้นที่สาธารณะที่จะเที่ยวอย่างสงบ ของกินก็แพงยังกับอยู่เมืองนอก นี่อีกไม่นานคงเก็บค่าหายใจกันมั่งหรอก”

แฟนหนุ่ม “โอเคๆ ไม่นั่ง ไม่นั่ง งั้นเดินเล่น ด้านบนก็ได้ มีร่มมะพร้าว ไม่ร้อนแล้ว”

แฟนสาว “ก็ได้ แต่แป๊บเดียวนะ”

เดินๆ ไปสักพัก เทศกิจเดินผ่านหน้า จับพ่อค้าหาบเร่ขายถั่วต้ม ซึ่งเพิ่งหย่อนก้นพักเหนื่อยได้ไม่ถึงหนึ่งนาที

แฟนสาว (ยืนอึ้ง) “ไม่ไหวแล้ว กลับ”