แบดมินปั่น – –
๑.
ไม่กี่วันก่อนซื้อไม้แบดมาใหม่ ยี่ห้อ Gosen ราคาพันกว่าบาท
ทั้งๆ ที่นับครั้งได้ว่าตลอดชีวิต จับไม้แบดอยู่ไม่เกินสิบครั้ง
แต่เหตุผลที่ตัดสินใจซื้อเป็นเพราะพิจารณาดูแล้วว่า ระหว่าง
จักรยาน TREK ราคาเกือบสองหมื่นกับไม้แบดราคาพันกว่าบาท
คนเงินเดือนน้อยเท่าหอยมด อดบ้างเป็นบางมื้ออย่างเรา
ก็ต้องเลือกอย่างหลัง และด้วยเหตุผลที่สำคัญกว่านั้นคือ
การปั่นจักรยานเป็นกีฬาที่เล่นคนเดียว ปั่นคนเดียว สนุกคนเดียว
ขณะที่แบดมินตันจำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยคนอื่น เพราะการเล่นเป็นทีม
ชนะเป็นคู่ พลาดก็พลาดด้วยกันทั้งคู่ พ่ายแพ้ก็ก็ยังมีคนอยู่ข้างกัน
แต่ถ้าปั่นจักรยาน ล้มก็เจ็บคนเดียว ไม่มีใครมารู้สึกรู้สาอะไรกับเราด้วย
แต่ปัญหาของนักกีฬามือสมัครเล่น อย่างเรา คือ ฝีมือยังอ่อนหัดมาก
ไม่มีใครอยากเล่นกับคนที่เล่นไม่เป็น… เพราะมันเท่ากับไปเป็นตัวถ่วง
ให้เขารำคาญใจเปล่าๆ นอกจากนั่งดูคนอื่นเล่น จึงวิ่งเก็บลูกข้างสนาม
ไปพลางๆ จนกว่าจะมีใครสักคนเห็นใจ และเรียกไปลงสนามเมื่อขาดคู่
ความรู้สึกของการเป็น “ตัวถ่วง” ทำให้แทบอยากหักไม้แบดทิ้งและ
ทุ่มทุนซื้อจักรยานมาเดี๋ยวนั้น….
แต่เมื่อตรึกตรองดูแล้ว… การเล่นกีฬาก็คงไม่ต่างจากการใช้ชีวิตเท่าไหร่
แบดมินตันสอนให้เรารู้จักการทำงานเป็นทีม
แต่จักรยานสอนให้เรารู้ว่าล้มเองต้องลุกเอง…
๒.
มีเรื่องทำให้รู้สึกขัดเคืองใจมากอยู่เรื่องหนึ่งก่อนกลับบ้าน
ก็เลยเลือกที่จะวิ่งรอบสนามสักรอบเป็นการระบายออกเผื่อว่า
เหนื่อยแล้วความรู้สึกแย่ๆ มันจะได้ลดน้อยลงไปบ้าง
วิ่งไป น้ำตาไหลไป วิ่งเหมือนกับว่าข้างหน้าคือเส้นชัย
คือวิ่งเอาเป็นเอาตาย เหมือนหนีควายที่กำลังไล่ขวิดมายังไงยังงั้น
เพื่อนร่วมงานที่ค่อนข้างสนิทมากคนหนึ่ง กำลังเตะบอลอยู่ในสนาม
ไล่ตามลูกบอลมาข้างสนาม และตะโกนเรียก “เป็นไงวิ่งได้กี่รอบแล้ว”
ในเวลานั้น น้ำตากำลังนองหน้าและอาการ “ไม่อยากยุ่งกับใคร”
กำลังกำเริบเสิบสาน นอกจากจะไม่ตอบคำถามแล้วยังเดินหนีไปอีก
พอเพื่อนเตะบอลเสร็จก็เดินออกมาหา
“ถามทำไมไม่ตอบ เดินหนีเฉยเลย พี่ที่เค้าเตะบอลด้วยกันถามว่า
เอ็งไปว่าอะไรเค้าหรือเปล่า เค้าถึงได้เดินหนีไปอย่างนั้นน่ะ”
เมื่อเจอประโยคนี้ของเพื่อน ก็เลยตอบกลับไปว่า
“สิ่งที่ควรถามน่าจะเป็นความรู้สึกของเรามากกว่า ว่าเราเป็นอะไร
หรือเปล่าถึงได้เดินหนีไป…”
บางครั้งคนเราก็ควรสนใจ “ความรู้สึก” มากกว่าสนใจ “เนื้อหา”
ในสิ่งที่ใครสักคนกำลังแสดงออก หรือพูดออกมา….
เพราะบางทีเรื่องบางเรื่องมันก็แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง
รู้เรื่องไปก็ไม่ได้อะไรช่วยอะไรขึ้นมา
แต่ถ้า “เข้าใจความรู้สึก” แล้ว เรื่องราวต่างๆ
มันก็แค่ส่วนประกอบเท่านั้นเอง
๓.
สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ไปงานหนังสืออีกครั้ง [...]
