ทั้งง่าย ทั้งสบายใจ กินอื่ม นอนหลับ กลับบ้านปลอดภัย
นัดกันครั้งใหม่ก็ไม่รู้สึกหงุดหงิดใจ ที่จะไป…

สอง สัปดาห์หลังจากนั้นก็ได้รับมอบหมายจาก “เพื่อนรุ่น” ให้จัดการนัดเพื่อนกินข้าวกัน หลังจากที่สอบถามความคิดเห็นของเพื่อนบางส่วนแล้วก็เลยนัด สถานที่และเวลา ส่ง Fw. Mail แล้วก็ Hi5 ของ รุ่น ไปให้เพื่อนๆ ได้รับทราบกันทั่วถึง ผ่านไปไม่ถึงสองวันเพื่อนบางคนโทฯ มาเสนอให้เปลี่ยนสถานที่และเวลาเพราะเป็นห่วงเรื่องความสะดวก เช่น การจอดรถบ้าง การเดินทางบ้าง และต้องตื่นเช้าไปสอบ บ้าง ซึ่งเป็นเหตุผลส่วนตัวทั้งสิ้น ทำให้คนที่ต้อง “ดำเนินรายการ” ในการนัดเพื่อนและจองโต๊ะเกิดอาการหงุดหงิด อารมณ์เสียขึ้นมาบ้าง เพราะถ้าเปลี่ยนที่ เปลี่ยนเวลาก็ต้องยกเลิกร้านที่จอง และต้องบอกเพื่อนๆ ว่าเปลี่ยนที่ เปลี่ยนเวลา ก็ทำให้เสียเวลาเข้าไปอีก

และสุดท้ายก็มานั่งถามตัวเองอย่าง งงๆ ว่า กินข้าวกัน เนี่ยมันยากได้ขนาดนี้เลยหรือ?

และนี่ เราคิดมาก หรือว่าเรื่องมันยุ่งยากจริงๆ กันแน่?

ความรักเกิดขึ้นและผ่านไปแล้ว ครึ่งหนึ่งก็ถอดใจแล้วว่าจะสามารถมีความรักอีกครั้งได้ เพราะเมื่อประมวลความดูในหลายๆ อย่างก็เจอเงื่อนไขมหึมา ไม่ใช่ปัญหาจากใคร แต่เป็นปัญหาจากตัวเอง ด้วยเรื่องของ วัย – ปฏิเสธไม่ได้ในเรื่องของสังขารที่มันชำรุดทรุดลงไปตามวันเวลา ไม่มีใครยื้อยุดฉุดกระชากให้สังขารคงอยู่แน่นิ่งที่อายุ ๒๘ ได้ตลอดเวลา ยกเว้น ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ ที่แม้ว่าจะตายแล้วยังอายุ ๒๘ ไม่เปลี่ยนแปลง

ไม่ได้หื่นกระหายอยากได้ผู้ชายมาเป็นเจ้าของมากไปกว่ามันเป็นเรื่องของความเหมาะสมของวัย… ก่อนหน้านี้ถอยหลังไปแค่ห้าปี ไม่เคยยอมรับใครเข้ามาในชีวิตด้วยเหตุผลคือ “ไม่พร้อม ไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากกับเรา” ในตอนนั้น สำนึกเสมอว่าไม่พร้อมและไม่ดีพร้อมสำหรับใคร จนกระทั่งเมื่อรู้ว่าพร้อมแล้วนะ ที่จะสร้างครอบครัวเป็นเรื่องเป็นราว คนที่คิดว่ารักกัน ก็กลายเป็นคนไม่รักกัน ที่เหลืออยู่ก็คือ วัย ที่เพิ่มมากขึ้นและมาสำแดงเดชเอาตอนนี้… เพราะถูกกดดันจากรอบข้างเอามากๆ

“ถ้าป่วยแล้วใครจะพาไปหาหมอ”

“คนที่ไม่มีครอบครัวคือคนไม่มีบุญ คนที่มีครอบครัวแล้วแต่ไม่มีลูกคือคนมีกรรม”

ไม่ได้อิจฉาริษยาคนมีคนรัก ที่เดินจูงมือหนุงหนิงกันต่อหน้าสาธารณชนเหมือนโลกนี้มีกันอยู่สองคน แต่อิจฉาที่เห็นพ่อแม่ลูกไปไหนมาไหนด้วยกันพร้อมหน้า…

หรือชีวิตเราจะถูกลิขิตมาให้ ไม่มีคนรัก ไม่มีครอบครัว ไม่มีคู่? นี่ก็เป็นข้อสงสัยที่เคยมีก่อนที่จะมีคนรัก และกลับมาสงสัยอีกครั้งเมื่อตอนที่ไม่มีคนรัก… อาจเพราะไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับใครเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นความชอบ ความรู้สึกชื่นชม หรือความประทับใจ ทั้งๆ ที่รอบๆ ตัวมีผู้ชายอยู่ในรัศมีใกล้กว่าห้าเมตรแทบจะตลอดเวลา

ถึงแม้ชีวิตตอนนี้ดูจะเพลิดเพลินไปกับการใช้ชีวิตไปกับปัจจุบันกาล… ตื่นเข้ามาทำงาน เย็นไปเล่นกีฬา กลับบ้าน นวดหน้า หมักผม อ่านหนังสือ กินข้าว เล่นเน็ต คุยโทรศัพท์กับเพื่อน ดูทีวี เขียนนิยาย และไปเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนๆ บ้างในบางเวลา ชีวิตก็ไม่ได้มีเวลาเหงาเป็นเรื่องเป็นราวเท่าไหร่ แต่ก็เหมือน “ขาดอะไรไป” ทั้งๆ ที่ก็ยอมรับว่าไม่ใช่เราคนเดียวที่ “ไม่มีคู่” ยอมรับว่ายุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงทำให้ผู้คนเลือกที่จะใช้ชีวิตลำพังมากขึ้น แถมยังยอมรับอีกด้วยว่า การมีชีวิตคู่ก็ใช่ว่าจะมีความสุขอย่างแท้จริง บางทีอาจเป็นทุกข์กว่าการอยู่คนเดียวเสียอีก…

แต่สุดท้าย สิ่งที่บอกตัวเองคือ ถ้าอายุมากกว่านี้แล้วต่อให้แต่งงานแต่ร่างกายไม่พร้อมพอที่จะมีลูก เพราะคนเราเมื่อแก่ตัวลงก็ย่อมไม่แข็งแรงเป็นธรรมดา และยิ่งถ้าลูกเกิดมาไม่สมบูรณ์ยิ่งจะรู้สึกแย่ไปกว่าตอนที่ “ไม่รู้จักความรัก” เสียอีก…

สุดท้ายก็มานั่งรำพึงรำพันกับตัวเอง…..

“รองเท้ายังมีคู่ ทำไมกูต้องไม่มีใครด้วยวะ?”

^^

ฮิ้วววว…แวะมาแซวววว

เราจงร่วมใจกันยืนตรงเคารพธงชาติ ด้วยความภาคภูมิใจในเอกราช

และความเสียสละของบรรพบุรุษไทย…..

อยากดาวน์โหลดเหมือนกัน

แต่ยังไม่ได้อ่าน “ลุ้นสุดฤทธิ์ฯ” เลย

อืมมมม